საექსპორტო შესაბამისობის ქართული ჩარჩო
„საექსპორტო შესაბამისობის პროგრამა“ საერთაშორისო პრაქტიკაში კომპანიის შიდა სისტემას ნიშნავს, რომელიც საექსპორტო რეგულაციებთან შესაბამისობას უზრუნველყოფს. ქართულ სამართალში ასეთი პროგრამის აუცილებლობა ცალკე კანონით ზოგადად არ არის დადგენილი — ევროპული ან ამერიკული მოთხოვნებისგან განსხვავებით, აქ არ არსებობს შიდა შესაბამისობის პროგრამის სტატუტური ცნება. არსებობს კი რაღაც უფრო მნიშვნელოვანი: კანონით დადგენილი კონკრეტული ვალდებულებები, რომლებიც ფაქტობრივად იმავე ფუნქციას ასრულებენ და რომელთა შესრულებაც ყოველი ნებართვის მფლობელისთვის სავალდებულოა — რეესტრი და მისი დათვლა, ინფორმაციის მიწოდების მოვალეობები, სანებართვო პირობები და განზრახვის შემოწმების წესი. სწორედ ეს ოთხი სვეტია ის ქართული ჩარჩო, რომელიც ექსპორტიორის შიდა სისტემამ უნდა დააკმაყოფილოს; დანარჩენი — პროცედურების დიზაინი, პერსონალის წვრთნა, დოკუმენტბრუნვა — ამ ჩარჩოს შევსებაა.
რეესტრი და მისი შენახვა
ნებართვის მფლობელი ვალდებულია ლიცენზიებისა და ნებართვების შესახებ კანონის შესაბამისად აწარმოოს სანებართვო საქმიანობის რეესტრი, და ეს რეესტრი ინახება ექვსი წლის განმავლობაში. ვადის ათვლა იწყება იმ კალენდარული წლის ბოლოდან, როდესაც ამოიწურება ნებართვის მოქმედების ვადა — ეს დეტალი ხშირად გამოტოვებულია: ექვსი წლის ვადა ნებართვის ამოწურვიდან კი არა, ამოწურვის წლის ბოლოდან ითვლება. პირველადი საბუღალტრო დოკუმენტები ინახება არანაკლებ ამ ვადისა, თუნდაც შესაბამისი კანონმდებლობით უფრო მცირე ვადა იყოს დადგენილი — ანუ ექსპორტის კონტროლის მოთხოვნა საბუღალტრო შენახვის ზოგად ვადებს აღემატება. რეესტრი და მასთან დაკავშირებული დოკუმენტაცია სწორედ ის ბაზაა, რომლის გარეშეც ვერც კონტროლს გაივლი და ვერც საკუთარ პოზიციას დაიცავ.
ინფორმაციის მიწოდება, პირობები და განზრახვის შემოწმება
ნებართვის გამცემები უფლებამოსილი არიან კონტროლის მიზნით ნებართვის მფლობელს მოსთხოვონ სანებართვო ქმედებასთან დაკავშირებული ინფორმაციის ან დოკუმენტის წარდგენა, და მფლობელი წარადგენს მას გონივრულ ვადაში; მაძიებელზე ან კონტროლის პროცესში მიღებული ინფორმაცია გამოიყენება მხოლოდ ამ კანონის მიზნებისთვის. სანებართვო პირობების ბლოკი კი პროგრამის გულია: დოკუმენტების შეცვლის შეტყობინება, შიდა კონტროლის სისტემის შექმნა, საინფორმაციო ბაზის მუდმივი წარმოება და კონტროლის ღონისძიებების ხელშეწყობა — ეს ოთხი ვალდებულება ზუსტად ის ფუნქციებია, რომლებიც სხვა სისტემებში შიდა პროგრამით სრულდება. და ბოლო, ყველაზე ტექნიკურად დელიკატური ნორმა: საკონტროლო ნუსხებში არ შესულ ორმაგი დანიშნულების პროდუქციასაც კი შეიძლება ნებართვა დასჭირდეს, თუ გამცემმა გონივრული ვარაუდით აცნობა ექსპორტიორს მასობრივი განადგურების იარაღთან ან სამხედრო მიზნებთან — მათ შორის ემბარგოს რეჟიმის — დაკავშირებული გამოყენების შესაძლებლობა, ან ეს ექსპორტიორისთვის ცნობილია. ეს ნიშნავს, რომ შესაბამისობის პროგრამა მხოლოდ ნუსხების შემოწმებას არ ამთავრებს: ის მყიდველზე, დანიშნულებასა და გამოყენებაზე გონივრული ვარაუდის მართვასაც უნდა აწყობდეს, ხოლო საბოლოო მომხმარებლის სერტიფიკატი — დოკუმენტი, რომელიც მიზანსა და მომხმარებელს ადასტურებს — ამ სისტემის ცენტრალური საბუთია. დარღვევისთვის პასუხისმგებლობა კანონით გათვალისწინებული წესით დგება, და სანებართვო რეჟიმის დარღვევა ადმინისტრაციულ და სისხლისსამართლებრივ ზღვრებსაც გადაკვეთს.