საგანგებო და საომარი მდგომარეობა: კონსტიტუციური საფუძვლები
საგანგებო და საომარი მდგომარეობის სამართლებრივი რეჟიმი საქართველოს კონსტიტუციის 71-ე მუხლით არის განსაზღვრული. საომარი მდგომარეობა გამოცხადდება საქართველოზე შეიარაღებული თავდასხმის ან მისი უშუალო საფრთხის შემთხვევაში: პრეზიდენტი პრემიერ-მინისტრის წარდგინებით აცხადებს საომარ მდგომარეობას, სათანადო პირობების არსებობისას დებს ზავს და ამ გადაწყვეტილებებს დაუყოვნებლივ წარუდგენს პარლამენტს დასამტკიცებლად. გადაწყვეტილება ძალაში შედის გამოცხადების მომენტიდან, პარლამენტი კი მას შეკრებისთანავე ამტკიცებს; თუ პარლამენტი გადაწყვეტილებას არ დაამტკიცებს, იგი კენჭისყრისთანავე კარგავს იურიდიულ ძალას.
საგანგებო მდგომარეობა კი ამავე მუხლის მეორე ნაწილით განისაზღვრება და სხვა საფუძვლებს ემყარება. ის გამოცხადდება ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე ან მის რომელიმე ნაწილში, როცა სახელმწიფო ხელისუფლების ორგანოები მოკლებული არიან კონსტიტუციურ უფლებამოსილებათა ნორმალური განხორციელების შესაძლებლობას. აქვე არის ჩამოთვლილი საფუძვლებიც. კონსტიტუცია მკაფიოდ ზღვრავს რეჟიმის ტერიტორიულ მოქმედებას: საგანგებო უფლებამოსილებანი ვრცელდება მხოლოდ იმ ტერიტორიაზე, სადაც გამოცხადებულია საგანგებო მდგომარეობა.