ტრანსსაზღვრო ალიმენტი და გამოსაყენებელი სამართალი
როცა ალიმენტის (რჩენის) ვალდებულება საზღვარგარეთ მცხოვრებ პირთან ან უცხო სახელმწიფოს კანონმდებლობის ქვეშ მყოფ ურთიერთობას უკავშირდება, პირველი და გადამწყვეტი კითხვაა: რომელი ქვეყნის სამართალი გამოიყენება. საქართველოს კანონმდებლობა ამ საკითხს მკაფიოდ წყვეტს: „რჩენის ვალდებულების საკითხებზე გამოსაყენებელი სამართლის თაობაზე“ ჰააგის 2007 წლის 23 ნოემბრის ოქმის ფარგლებში არსებული რჩენის ვალდებულებების მიმართ გამოსაყენებელი სამართალი განისაზღვრება იმავე ოქმით დადგენილი წესით. ეს მოკლე, მაგრამ არსებითი ნორმა ნიშნავს, რომ საქართველო ოქმის ერთიან წესებს აღიარებს და საკითხის გადაწყვეტა ოქმის შიდა ლოგიკით ხდება. ნორმა საქართველოს საერთაშორისო კერძო სამართლის სისტემაშია ჩაწერილი და ის სწორედ იმ შემთხვევებს აწესრიგებს, როცა რჩენის ვალდებულება ერთზე მეტ სახელმწიფოს ეხება. იმავე ნორმაში საუბარია ჰააგის 2007 წლის 23 ნოემბრის ოქმზე — „რჩენის ვალდებულების საკითხებზე გამოსაყენებელი სამართლის თაობაზე“ — და სწორედ ამ სახელწოდებიდან ჩანს მისი დანიშნულება: ერთიანი პასუხი იმ კითხვაზე, რომელი ქვეყნის სამართალი მართავს რჩენის ვალდებულებას, როცა ის სახელმწიფოთა საზღვრებს კვეთს.