კოლექტიური შრომითი ხელშეკრულების ანალიზი საქართველოში სამი სამართლებრივი ღერძის ირგვლივ აიგება: ფორმისა და ვადის წესები, რომლებსაც შრომის კანონის 57-ე მუხლი ადგენს; შინაარსობრივი ზღვარი, რომელსაც პირველი მუხლი ქმნის; და დარღვევის ფასი, რომელსაც 80-ე მუხლი განსაზღვრავს. უცხოური საგრივოსნო-საარბიტრაჟო მოდელები ქართულ სისტემაში არ მოქმედებს — კოლექტიური ხელშეკრულების ანალიზის კრიტერიუმებს სრულად ქართული შრომის კანონი აწერს.
ფორმისა და ვადის აუდიტი
კანონის 57-ე მუხლი კოლექტიური ხელშეკრულების არსებით პირობებს განსაზღვრავს. ხელშეკრულება იდება მხოლოდ წერილობითი ფორმით — ზეპირი შეთანხმება ამ ინსტიტუტის წყაროდ ვერ გამოდგება. იგი იდება განსაზღვრული ან განუსაზღვრელი ვადით: განსაზღვრული ვადით დადებული ხელშეკრულება უნდა ითვალისწინებდეს მისი ძალაში შესვლის თარიღსა და ვადის გასვლის თარიღს, ხოლო განუსაზღვრელი ვადით დადებული — მისი გადასინჯვის, შეცვლისა და შეწყვეტის შესახებ დებულებებს. ანალიზის პირველი ტესტი სწორედ ეს ჩამონათვალია: არსებობს თუ არა წერილობითი დოკუმენტი, განსაზღვრულია თუ არა თარიღები და შეიცავს თუ არა განუსაზღვრელვადიანი ხელშეკრულება აუცილებელ დებულებებს.
იმავე მუხლით განისაზღვრება სუბიექტთა წრე: კოლექტიური ხელშეკრულებით ზუსტად უნდა იყოს განსაზღვრული მისი სუბიექტები, და მისი ვალდებულებები ვრცელდება მხარეებზე. განსაკუთრებული წესი წყვეტს გაწევრების საკითხს: თუ ხელშეკრულება დადებულია დამსაქმებელსა და ერთ ან ერთზე მეტ გაერთიანებას შორის და გაერთიანებაში გაწევრებულია შესაბამის საწარმოში მომუშავე დასაქმებულთა 50 პროცენტზე მეტი, იმავე საწარმოს სხვა დასაქმებულს უფლება აქვს, წერილობითი მოთხოვნით გახდეს ხელშეკრულების მხარე, და დამსაქმებელი ვალდებულია ეს მოთხოვნა დააკმაყოფილოს მიღებიდან 30 კალენდარული დღის განმავლობაში. ხელშეკრულების დებულებები მისი დასაქმებულების ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებების განუყოფელი ნაწილია — ანალიზში ეს ნიშნავს, რომ კოლექტიური პირობები ინდივიდუალურ დონეზევე უნდა იყოს შემოწმებული.