სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის მოდელი და ზოგადი ჩარჩო
სასოფლო-სამეურნეო მიწასთან დაკავშირებული გარიგებების ყველაზე გავრცელებული ფორმა იჯარაა: მიწის მესაკუთრე ნაკვეთს გადასცემს მეწარმეს სამეურნეო გამოყენებისთვის, სანაცვლოდ კი ქირას იღებს. კოდექსის მე-592 მუხლი განსაზღვრავს ცნებას: სასოფლო-სამეურნეო მიწის იჯარის ხელშეკრულებით მიწის ნაკვეთი სასოფლო-სამეურნეო მიზნით გადაეცემა სამეურნეო გამოყენებისთვის განკუთვნილ საცხოვრებელ ან სამეურნეო ნაგებობებთან (საწარმოსთან) ერთად ან ასეთი ნაგებობის გარეშე. ამ იჯარაზე ვრცელდება იჯარის ზოგადი წესები, თუ აგარისთვის სხვა რამ არ არის დადგენილი.
ზოგადი ჩარჩო კოდექსის მე-581 მუხლია: მეიჯარე გადასცემს ქონებას დროებით სარგებლობაში და უზრუნველყოფს ნაყოფის მიღების შესაძლებლობას, თუ ის მეურნეობის სწორი გაძღოლის შედეგად შემოსავლის სახით მიიღება; მოიჯარე იხდის დათქმულ ქირას. ქირა შეიძლება განისაზღვროს როგორც ფულით, ისე ნატურით, და მხარეებს შეუძლიათ შეთანხმდნენ საიჯარო ქირის განსაზღვრის სხვა საშუალებებზეც. სასოფლო-სამეურნეო პრაქტიკაში ნატურით გადახდა — მოსავლის წილით — ტრადიციული ფორმაა, და კოდექსი მას პირდაპირ ითვალისწინებს.