უცხოელის მიერ უძრავი ქონების შეძენა საქართველოში ორ სხვადასხვა რეჟიმად იყოფა: არააგრარული ქონების შეძენა ზოგადი წესით მიდის, ხოლო სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე კანონი მკაცრ შეზღუდვათა სისტემას აწესრიგებს. ამ გვერდზე ვხსნით „სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის ჩარჩოს — ვის შეუძლია აგრარული მიწის ფლობა, რომელ გამონაკლისებში და როგორი გარდამავალი წესებით — და ვაჩვენებთ, რას ნიშნავს ეს პრაქტიკული გარიგებისთვის.
კანონის სფერო და საფუძვლები
ორგანული კანონის მოქმედება ვრცელდება საქართველოს ტერიტორიაზე არსებულ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწებზე და ის აწესრიგებს ამ მიწის ნაკვეთის საკუთრებასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს. საკუთრების სამართლებრივი საფუძვლები კანონითავეა ჩამოწერილი: საქართველოს კონსტიტუცია, საერთაშორისო ხელშეკრულებები, ეს კანონი და სხვა სამართლებრივი აქტები. ეს განსაზღვრა მნიშვნელოვანია იმისთვის, რომ გარიგების მომზადებისას სწორ ნორმატიულ ჩარჩოში ვიმუშაოთ — აგრარული მიწის ყველა გარიგება სწორედ ამ კანონის ფილტრით გადის; ნაკვეთის დანიშნულების განსაზღვრა ამონაწერით მიდის, და სწორედ იქ ჩნდება კითხვა, რომელი რეჟიმი გამოიყენება თქვენს შემთხვევაში.
ვის შეუძლია აგრარული მიწის ფლობა
კანონი მფლობელთა წრეს მკაფიოდ წერს: სასოფლო-სამეურნეო მიწა შეიძლება იყოს სახელმწიფოს, ავტონომიური რესპუბლიკის, მუნიციპალიტეტის; განსაზღვრულ შემთხვევაში — საჯარო სამართლის იურიდიული პირის; საქართველოს მოქალაქის; და საქართველოში რეგისტრირებული კერძო სამართლის იურიდიული პირის საკუთრებაში, რომლის დომინანტი პარტნიორი ზემოაღნიშნულ სუბიექტთა შორისაა. კანონი ასევე აძლევს საშუალებას იმ ორგანიზაციულ წარმონაქმნს, რომელიც იურიდიული პირი არ არის, ფლობდეს აგრარულ მიწას — თუ ასეთ სუბიექტთა უმრავლესობა მისი წევრებია და მათ პრაქტიკული შესაძლებლობა აქვთ, გადამწყვეტი ზეგავლენა მოახდინონ ამ მიწასთან დაკავშირებულ გადაწყვეტილებაზე. უცხოელისთვის კანონი მხოლოდ ერთ გზას ტოვებს: სასოფლო-სამეურნეო მიწა შეიძლება იყოს უცხოელის საკუთრებაში, თუ მან ეს მიწა მემკვიდრეობით მიიღო. საქართველოში რეგისტრირებული ის იურიდიული პირი, რომლის დომინანტი პარტნიორი უცხოელი ან/და საზღვარგარეთ რეგისტრირებული იურიდიული პირია ან ვერ დგინდება, აგრარულ მიწას მხოლოდ საინვესტიციო გეგმის საფუძველზე საქართველოს მთავრობის გადაწყვეტილებით იძენს.