უცხოელის მიერ უძრავი ქონების შეძენა საქართველოში ორ სხვადასხვა რეჟიმად იყოფა: არააგრარული ქონების შეძენა ზოგადი წესით მიდის, ხოლო სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე კანონი მკაცრ შეზღუდვათა სისტემას აწესრიგებს. ამ გვერდზე ვხსნით „სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის ჩარჩოს — ვის შეუძლია აგრარული მიწის ფლობა, რომელ გამონაკლისებში და როგორი გარდამავალი წესებით — და ვაჩვენებთ, რას ნიშნავს ეს პრაქტიკული გარიგებისთვის.
კანონის სფერო და საფუძვლები
ორგანული კანონის მოქმედება ვრცელდება საქართველოს ტერიტორიაზე არსებულ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწებზე და ის აწესრიგებს ამ მიწის ნაკვეთის საკუთრებასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს. საკუთრების სამართლებრივი საფუძვლები კანონითავეა ჩამოწერილი: საქართველოს კონსტიტუცია, საერთაშორისო ხელშეკრულებები, ეს კანონი და სხვა სამართლებრივი აქტები. ეს განსაზღვრა მნიშვნელოვანია იმისთვის, რომ გარიგების მომზადებისას სწორ ნორმატიულ ჩარჩოში ვიმუშაოთ — აგრარული მიწის ყველა გარიგება სწორედ ამ კანონის ფილტრით გადის; ნაკვეთის დანიშნულების განსაზღვრა ამონაწერით მიდის, და სწორედ იქ ჩნდება კითხვა, რომელი რეჟიმი გამოიყენება თქვენს შემთხვევაში.