1.პირველადი ფსიქიატრიული გამოკვლევა ტარდება გამოსაკვლევი პირის ან 16 წლამდე პირის კანონიერი წარმომადგენლის წერილობითი თხოვნით (გარდა ამ მუხლის მე-3 პუნქტში მითითებული შემთხვევისა). არასრულწლოვანის გამოკვლევის შემთხვევაში ასაკისა და ფსიქიკური მდგომარეობის გათვალისწინებით ექიმმა გამოსაკვლევ პირს უნდა მიაწოდოს სათანადო ინფორმაცია გამოკვლევის აუცილებლობის თაობაზე და შეძლებისდაგვარად დაითანხმოს გამოკვლევაზე.
2.თუ არასრულწლოვანმა დამოუკიდებლად მიმართა ექიმს გამოკვლევის ჩასატარებლად და გარკვეული მიზეზების გამო არ სურს კანონიერმა წარმომადგენლმა (მშობელმა) იცოდეს ამის შესახებ, ექიმს შეუძლია გამოკვლევის საკითხი გადაწყვიტოს ინდივიდუალურად კონკრეტული გარემოებებისა და მოზარდის ინტერესების გათვალისწინებით.
3.გამოსაკვლევი პირის თანხმობის გარეშე პირველადი ფსიქიატრიული გამოკვლევა დასაშვებია, თუ პირის ქცევა სერიოზულ საფუძველს იძლევა ფსიქიკური აშლილობის არსებობაზე, რითაც საფრთხე ექმნება მის ან სხვის სიცოცხლეს ან ჯანმრთელობას.
4.ამ მუხლის მე-3 პუნქტში მითითებულ შემთხვევაში პირველადი გამოკვლევის საფუძველია სამედიცინო დაწესებულების ექიმის, სამართალდამცავი ორგანოს წარმომადგენლის ან პირის კანონიერი წარმომადგენელის/ნათესავის (მეზობლის, ახლობლის და ა.შ.) წერილობითი (გამონაკლის შემთხვევაში – ზეპირი) განცხადება, რომელშიც დასაბუთებული უნდა იყოს პირველადი ფსიქიატრიული გამოკვლევის აუცილებლობა. თუ ექიმი არ ჩათვლის აღნიშნულ მონაცემებს სარწმუნოდ (გამოკვლევის ინიციატორი წარმოადგენს აშკარად უსაფუძვლო ან პათოლოგიური შინაარსის მონაცემებს), მას შეუძლია უარი თქვას გამოკვლევაზე და სათანადო მიზეზის მითითებით ხელი მოაწეროს განცხადებას (თხოვნას/მომართვას).