ყოველთვიური ბუღალტრული აღრიცხვის სამართლებრივი საფუძველი
ყოველთვიური ბუღალტერია საქართველოში არა მხოლოდ პრაქტიკული, არამედ სამართლებრივად დატვირთული დისციპლინაა: ბუღალტრული აღრიცხვისა და ფინანსური ანგარიშგების შესახებ საქართველოს კანონი ზუსტად განსაზღვრავს, რომელი სტანდარტით, რომელ წესით და ვის მიერ უნდა იწარმოებდეს აღრიცხვა. კანონის მე-3 მუხლის თანახმად, ბუღალტრული აღრიცხვა და ფინანსური ანგარიშგება რეგულირდება ამ კანონითა და საქართველოს სხვა ნორმატიული აქტებით და უნდა შეესაბამებოდეს ბუღალტრული აღრიცხვისა და ფინანსური ანგარიშგების საერთაშორისო სტანდარტებს. სტანდარტთა სისტემა ფენებად არის აწყობილი: სრული საერთაშორისო სტანდარტები, მცირე და საშუალო საწარმოებისთვის დადგენილი საერთაშორისო სტანდარტი, მეოთხე კატეგორიის საწარმოებისთვის დადგენილი სტანდარტი და არასამეწარმეო იურიდიული პირებისთვის დადგენილი სტანდარტი. ამ სტანდარტების გამოყენება სავალდებულოა, ხოლო მათ განახლებას სამსახური უზრუნველყოფს განახლებიდან 6 თვის ვადაში; სუბიექტს უფლება აქვს, გამოიყენოს სტანდარტის მოქმედი ინგლისურენოვანი რედაქცია.
ვინ და რომელი სტანდარტით აწარმოებს აღრიცხვას
სტანდარტის არჩევანი სუბიექტის ზომით კატეგორიაზეა დამოკიდებული: საზოგადოებრივი ინტერესისათვის მნიშვნელოვანი პირები და პირველი კატეგორიის საწარმოები აღრიცხვასა და ანგარიშგებას აწარმოებენ სრული საერთაშორისო სტანდარტების შესაბამისად; მეორე და მესამე კატეგორიები — მცირე და საშუალო საწარმოების სტანდარტით, თუმცა მათ უფლება აქვთ სრული სტანდარტებიც გამოიყენონ; მეოთხე კატეგორიის საწარმოები და არასამეწარმეო პირები — სამსახურის მიერ დადგენილი სტანდარტებით, და მათაც შეუძლიათ უფრო მაღალი სტანდარტზე გადასვლა. აღრიცხვის წარმოების ფორმალური გზებიც კანონითაა განსაზღვრული: სუბიექტი აღრიცხვას აწარმოებს დასაქმებული ბუღალტრის ან პროფესიული მომსახურების გამწევი ბუღალტრის მეშვეობით, აგრეთვე საბუღალტრო ფირმის ან აუდიტორული ფირმის მიერ მომსახურების გაწევით. ეს ნიშნავს, რომ ყოველთვიური ბუღალტერიის გაცდენა ან ქსელის არასწორად აწყობა სწორედ ამ ნორმების დარღვევაა.