დანაშაულის შემდგომი თანამშრომლობის სამართლებრივი საზღვარი
ქართულ სისხლის სამართალში ზოგადი „დანაშაულის შემდგომი თანამშრომლობის“ ან „თავშესაფრის მიცემის“ ნორმა არ არსებობს: დანაშაულის შემდეგ დახმარების ყოველი შემთხვევა ცალკე ჩამოყალიბებულ შემადგენლობებს უნდა მოერგოს. ამ გვერდის ორი ნორმა სწორედ ეს საზღვარია: მუხლი 376 — დანაშაულის შეუტყობინებლობა მხოლოდ მძიმე და განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულზე; და მუხლი 377 — აღწერილ, დაყადაღებულ ან ჩამორთმევას დაქვემდებარებულ ქონებასთან დაკავშირებული უკანონო ქმედება. სხვა ყველაფერი — მაგალითად, დანაშაულით მოპოვებული ქონების შეძენა როგორც ცალკე დანაშაული — სხვა ნორმებით რეგულირდება, და ეს განსხვავება დაცვისთვის გადამწყვეტია: არასწორი კვალიფიკაცია ხშირად სასჯელის ჩარჩოს რამდენჯერმე ზრდას ნიშნავს.
დანაშაულის შეუტყობინებლობა — მუხლი 376
მუხლი 376 ორ ნაწილად არის აგებული და ორივე დანაშაულის კატეგორიაზეა მიბმული. პირველი ნაწილით ისჯება დანაშაულის შეუტყობინებლობა იმის მიერ, ვინც ნამდვილად იცის, რომ მზადდება ან ჩადენილია მძიმე დანაშაული — თავისუფლების აღკვეთით ორიდან ექვს წლამდე. მეორე ნაწილი განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულზეა: შეუტყობინებლობა ისჯება თავისუფლების აღკვეთით სამიდან შვიდ წლამდე. აქ ორი ელემენტია ცენტრალური: ცოდნა — პირი ნამდვილად უნდა იცოდეს გარემოებების შესახებ, ეჭმიტაცია არ კმარა; და კატეგორია — არამძიმე და ნაკლებად მძიმე დანაშაულის შეუტყობინება საერთოდ არ ისჯება ამ მუხლით. დაცვისთვის ორივე ელემენტი ცალკე არგუმენტია. ცოდნის ელემენტი განსაკუთრებით დავადებულია, რადგან მას ბრალდება ხშირად გარემოებებით ამტკიცებს: ნათესაური კავშირი, საერთო ყოფნა ან ინფორმაციის შემდგომი მიღება ცოდნად გამოიყვანება, თუმცა ნორმის ტექსტი სხვას მოითხოვს — ნამდვილ, დადასტურებად ცოდნას მზადდება თუ ჩადენილია კონკრეტული კატეგორიის დანაშაული. დროის მომენტიც ისეთივე მნიშვნელოვანია: ცოდნა ჩადენის შემდეგ და ცოდნა მის წინ — ერთი და იგივე ნორმით ისჯება, მაგრამ ფაქტობრივი სურათი სრულიად განსხვავებულია და დაცვის ქრონოლოგიას აყალიბებს.

