მტკიცებულებებით მუშაობა არბიტრაჟის წარმოების გადამწყვეტი ნაწილია. საქართველოს კანონი „საარბიტრაჟოს შესახებ“ ამ სფეროს რამდენიმე ნორმით აწესრიგებს: მუხლი 30-ე განსაზღვრავს სარჩელისა და შესაგებლის შინაარსს, მუხლი 32-ე — განხილვის ფორმას და კონფიდენციალურობას, მუხლი 33-ე — მხარის გამოუცხადებლობის შედეგებს, მუხლი 34-ე — ექსპერტის დანიშვნას, ხოლო მუხლი 35-ე — მტკიცებულებათა შეფასებასა და სასამართლოს დახმარებას. ქვემოთ თითოეული ნორმა დეტალურად არის განხილული.
საარბიტრაჟო სარჩელი და შესაგებელი — წერილობითი პოზიციები
კანონის მუხლი 30-ე თანახმად, მხარეთა მიერ შეთანხმებულ ან არბიტრაჟის მიერ განსაზღვრულ ვადაში საარბიტრაჟო მოსარჩელემ წერილობითი ფორმით უნდა წარმოადგინოს საარბიტრაჟო სარჩელი, რომელშიც მიუთითებს მხარეთა სახელებსა და მისამართებს, მოთხოვნას, იმ გარემოებებსა და მტკიცებულებებს, რომლებიც მოთხოვნას ადასტურებს, და თანდართული საბუთების ნუსხას. მოპასუხე წარმოადგენს შესაგებელს სარჩელში მითითებულ ფაქტებსა და გარემოებებზე. მხარეებს შეუძლიათ სარჩელთან ან შესაგებელთან ერთად წარმოადგინონ ნებისმიერი საქმესთან დაკავშირებული საბუთი ან მიუთითონ მოგვიანებით საწარდგენ მტკიცებულებებზე. წარმოების დროს მხარეს შეუძლია შეცვალოს მოთხოვნები ან წარმოადგინოს დამატებითი, თუ ეს არბიტრაჟმა განხილვის გაჭიანურებად არ მიიჩნია. თუ მოპასუხე შესაგებელს არ წარმოადგენს, არბიტრაჟი განაგრძობს საქმის განხილვას და შესაგებლის წარმოუდგენლობა საარბიტრაჟო სარჩელის ცნობად არ ჩაითვლება.