საარბიტრაჟო დებულება ხელშეკრულების ის პირობაა, რომელიც განსაზღვრავს, რომ მხარეთა დავა სასამართლოს ნაცვლად არბიტრაჟში განიხილება. საქართველოს კანონი „საარბიტრაჟოს შესახებ“ ამ დებულებას უყენებს ზუსტ ფორმის მოთხოვნებს და მხარეებს აძლევს იმ საკითხების გადაწყვეტის უფლებას, რომლებიც წარმოების მთელ არქიტექტურას წყვეტს. ქვემოთ დეტალურად არის განხილული კანონის მუხლი 8-ე — შეთანხმების ცნება და ფორმა, მუხლი 10-ე — არბიტრთა რაოდენობა, მუხლი 25-ე — განხილვის ადგილი და მუხლი 29-ე — წარმოების ენა.
საარბიტრაჟო შეთანხმების ცნება და წერილობითი ფორმა
კანონის მუხლი 8-ის თანახმად, საარბიტრაჟო შეთანხმება არის შეთანხმება, რომლითაც მხარეები თანხმდებიან, განსახილველად გადასცენ არბიტრაჟს ყველა ან ზოგიერთი დავა, რომელიც წარმოიშვა ან შეიძლება წარმოიშვას მათ შორის ამა თუ იმ სახელშეკრულებო ან სხვა სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე. ის შეიძლება დაიდოს ხელშეკრულებაში საარბიტრაჟო დათქმის ან ცალკე შეთანხმების ფორმით და უნდა დაიდეს წერილობითი ფორმით. წერილობითი ფორმა შესრულებულად ითვლება, თუ შეთანხმების შინაარსი დაფიქსირებულია ნებისმიერი ფორმით, მიუხედავად ხელშეკრულების დადების ფორმისა. წერილობითი ფორმის მოთხოვნა სრულდება ელექტრონული შეტყობინებითაც, თუ მასში მოცემული ინფორმაცია ხელმისაწვდომია შემდგომი გამოყენებისათვის.