საარბიტრაჟო შეთანხმება მხოლოდ მაშინ ახდენს თავის ეფექტს, როდესაც ის მოქმედია და დავა თავად არის არბიტრაბელი. საქართველოს კანონი „საარბიტრაჟოს შესახებ“ ორივე საკითხს ზუსტად აწესრიგებს: მუხლი 1-ელი განსაზღვრავს, რომელ დავას შეუძლია არბიტრაჟს განიხილოს, მუხლი 8-ე — შეთანხმების ფორმასა და მოქმედების პირობებს, ხოლო მუხლი 9-ე — სასამართლოს ვალდებულებას, უარი თქვას არსებით საკითხზე სარჩელის მიღებაზე. ქვემოთ ეს სამი ნორმა დეტალურად არის განხილული.
არბიტრაბელობის საზღვრები — რომელი დავა გადადის არბიტრაჟში
კანონის მუხლი 1-ლის მე-2 პუნქტის თანახმად, არბიტრაჟი უფლებამოსილია განიხილოს პირთა თანასწორობაზე დამყარებული კერძო ხასიათის ის ქონებრივი დავა, რომლის მოწესრიგებაც მხარეებს შეუძლიათ ერთმანეთს შორის. ასევე არბიტრაჟის უფლებამოსილებაშია „საჯარო და კერძო თანამშრომლობის შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული საჯარო და კერძო თანამშრომლობის ხელშეკრულებასთან დაკავშირებული დავა. ყველაფერი სხვა, რაც ამ ჩამონათვალს არ ერთვის, სასამართლოს განსჯადობას რჩება — შეთანხმება ვერ გადაიყვანს არბიტრაჟში ისეთ დავას, რომელიც კანონით არბიტრაჟის უფლებამოსილებას არ მიეკუთვნება.