სავაჭრო საიდუმლოს დაცვა საქართველოში სამოქალაქო კოდექსის ამ ნორმებით ხორციელდება: მეწარმის განსაკუთრებული უფლება საწარმოო-კომერციულ საიდუმლოზე, რწმუნებულის საიდუმლოების შენახვის ვალდებულება და დელიქტური ზიანის ანაზღაურება. ცალკე გამოყვებილი „სავაჭრო საიდუმლოს შესახებ“ კანონი ვერ მოიძებნა — დაცვა ზოგად კოდექსზეა აგებული. ქვემოთ ვხსნით ეს ნორმებს კოდექსის 714-ე, 992-ე და 1105-ე მუხლებით.
განსაკუთრებული უფლება ნოუ-ჰაუზე
1105-ე მუხლის პირველი ნაწილით მეწარმეს, რომელიც ფლობს საწარმოო-კომერციულ საიდუმლოებას (ნოუ-ჰაუს), განსაკუთრებული უფლება აქვს ამ ინფორმაციაზე. ნოუ-ჰაუ კანონის განმარტებით წარმოადგენს განსაკუთრებული მნიშვნელობის ტექნოლოგიურ, ორგანიზაციულ ან კომერციულ ინფორმაციას, რაც დასტურდება მისი საიდუმლოდ შენახვისათვის გაწეული აუცილებელი და საკმარისი ღონისძიებით. სწორედ ეს კრიტერიუმი — აუცილებელი და საკმარისი ღონისძიება — არის დაცვის გასაღები: ის მეწარმე იცავს საიდუმლოს, რომელიც რეალურად იყენებს ამ ღონისძიებებს.
განსაკუთრებული უფლების შინაარსი სამივე ელემენტით განისაზღვრება: ინფორმაციის ხასიათით — ის უნდა იყოს ტექნოლოგიური, ორგანიზაციული ან კომერციული; მნიშვნელობით — განსაკუთრებული; და დაცვით — საიდუმლოდ შენახვის აუცილებელი და საკმარისი ღონისძიებით დასტურდება. კანონი არ თვლის კონკრეტულ ღონისძიებებს — ის შედეგს ითხოვს: ინფორმაცია რეალურად უნდა იყოს დაცული, და სწორედ ეს დასკვნა ამოწმებს უფლებას. მეორე ნაწილით ნოუ-ჰაუზე განსაკუთრებული უფლების დაცვა ხორციელდება ამ კოდექსითა და სამრეწველო საკუთრების შესახებ სხვა საკანონმდებლო აქტებით — დაცვის ჩარჩო ერთობლივია.
საიდუმლოების შენახვის ვალდებულება
714-ე მუხლი საიდუმლოების დაცვის სახელშეკრულებოებრივ ბირთვს წარმოადგენს: რწმუნებული მოვალეა არ გაახმაუროს თავისი საქმიანობის ფარგლებში მისთვის ცნობილი ფაქტები, რომლების საიდუმლოდ შენახვითაც მარწმუნებელი მართლზომიერად არის დაინტერესებული, თუკი კანონის საფუძველზე არ არსებობს გამჟღავნების მოვალეობა ან მარწმუნებელი ნებას არ დართავს გაამჟღავნოს იგი. ამ ვალდებულების ზღვარი ორმხრივია — კანონით დადგენილი გამჟღავნების მოვალეობა და მარწმუნებლის ნებართვა.
განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მეორე ნაწილი: ფაქტების გაუხმაურებლობის მოვალეობა არსებობს სახელშეკრულებო ურთიერთობების დამთავრების შემდეგაც — თანამშრომელი ან პარტნიორი ურთიერთობის დასრულებით ვალდებულებისგან არ თავისუფლდება. რწმუნებულის ფიგურა ფართოა: ვალდებულება ეხებს ყველა მას, ვისაც საქმიანობის ფარგლებში ცნობილი გახდა ეს ფაქტები — თანამშრომლიდან კონსულტანტამდე. ვალდებულება არ საჭიროებს ცალკე ხელშეკრულებას: ის კანონიდანვე იწყება, ხელშეკრულება კი მას კიდევ უფრო ამკაცრებს და გამჟღავნების შემთხვევაში პასუხისმგებლობის საფუძვლებს აფართოვებს.

