რეკლამა საქართველოში წარმოების, განთავსებისა და გავრცელების ყველა ეტაპზე სამართლებრივად დარეგულირებული სფეროა. საქართველოს კანონმდებლობა რეკლამის შესახებ შედგება საქართველოს კონსტიტუციის, საერთაშორისო ხელშეკრულებებისა და შეთანხმებების, „რეკლამის შესახებ“ საქართველოს კანონისა და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო და ნორმატიული აქტებისაგან. ეს გვერდი აღწერს რეკლამის ზოგად სამართლებრივ რეჟიმს — ცნებებს, ზოგად მოთხოვნებს, გარე რეკლამის წესებს, სპონსორობას და მუნიციპალიტეტის უფლებამოსილებას.
კანონის მიზანი და გამოყენების სფერო
კანონი არეგულირებს საქართველოს სასაქონლო — სამუშაოთა და მომსახურების — და საფინანსო ბაზრებზე, ფასიანი ქაღალდების ბაზრის ჩათვლით, რეკლამის წარმოების, განთავსებისა და გავრცელების დროს წარმოქმნილ სამართლებრივ ურთიერთობებს. კანონის მიზანია რეკლამის სფეროში ჯანსაღი კონკურენციის განვითარება, საზოგადოებრივი ინტერესების, რეკლამის სუბიექტებისა და მომხმარებელთა უფლებების დაცვა, არასათანადო რეკლამის თავიდან აცილება და აღკვეთა.
კანონი ვრცელდება საქართველოსა და უცხო ქვეყნების ფიზიკურ და იურიდიულ პირებზე, რომლებიც დადგენილი წესით რეგისტრაციის საფუძველზე აწარმოებენ, განათავსებენ და ავრცელებენ რეკლამას საქართველოში. მას გამონაკლისი ექსტერიტორიული ეფექტიც აქვს: იგი გამოიყენება მაშინაც, როდესაც საქართველოს ფარგლებს გარეთ ქართველი ფიზიკური თუ იურიდიული პირების ქმედება რეკლამის სფეროში იწვევს ან შეიძლება გამოიწვიოს შესაბამისი უარყოფითი შედეგები საქართველოს ტერიტორიაზე — კონკურენციის შეზღუდვა ან სხვა პირთა შეცდომაში შეყვანა.
ამავდროულად, კანონი არ ვრცელდება პოლიტიკურ რეკლამაზე და ფიზიკურ პირთა იმ განცხადებებზე, რომლებიც უშუალოდ არ არის დაკავშირებული სამეწარმეო საქმიანობასთან. სამაუწყებლო რეკლამისა და სპონსორობის საკითხები კი ცალკე წესით — „მაუწყებლობის შესახებ“ საქართველოს კანონით რეგულირდება, ხოლო რეკლამისადმი ზოგადი მოთხოვნები, ალკოჰოლიანი სასმლის, თამბაქოს ნაწარმის, აზარტული თამაშობის, ფარმაცევტული პროდუქტის, იარაღისა და ფასიანი ქაღალდების რეკლამის საკითხები, აგრეთვე არასრულწლოვანთა დაცვის საკითხები რეგულირდება „რეკლამის შესახებ“ კანონით.
ძირითადი ცნებები: რეკლამა და არასათანადო რეკლამა
რეკლამა არის საქონელზე, მომსახურებასა და სამუშაოზე, ფიზიკურ და იურიდიულ პირებზე, იდეასა და წამოწყებაზე ნებისმიერი საშუალებითა და ფორმით გავრცელებული ინფორმაცია, რომელიც გამიზნულია პირთა განუსაზღვრელი წრისათვის და ემსახურება ინტერესის ფორმირებასა და შენარჩუნებას, აგრეთვე რეალიზაციის ხელშეწყობას. კანონი განასხვავებს რეკლამის დამკვეთს — სარეკლამო ინფორმაციის წყაროს, მწარმოებელს — ინფორმაციის მზა სახეს მიმცემს, და გამავრცელებელს — პირს, რომელიც რეკლამას ქონების, მათ შორის ეთერული დროისა და კავშირგაბმულობის არხების გამოყენებით განათავსებს და ავრცელებს.
არასათანადო რეკლამა არის არაკეთილსინდისიერი, არასარწმუნო, არაეთიკური, შეცდომაში შემყვანი ან სხვა რეკლამა, რომელშიც დარღვეულია შინაარსის, დროის, ადგილის ან გავრცელების წესის შესახებ დადგენილი მოთხოვნები. არაკეთილსინდისიერი რეკლამა შეიცავს არაკორექტულ შედარებებს კონკურენტის საქონელთან, შემლახავ გამოთქმებს მის სახელთან, ღირსებასა და რეპუტაციასთან დაკავშირებით. არასარწმუნო რეკლამა კი სინამდვილესთან შეუსაბამო მონაცემებს შეიცავს — საქონლის თვისებების, შემადგენლობის, ფასის, გამოყენების პირობების, ვარგისიანობის ვადის და სხვა მრავალი პუნქტის შესახებ.
კანონი ცალკე განმარტავს შედარებით რეკლამას — რეკლამას, რომელიც პირდაპირ ან ირიბად მიუთითებს კონკურენტზე ან მის საქონელზე — და კონტრრეკლამას, რაც არასათანადო რეკლამის უარყოფის გავრცელებას ნიშნავს. განსაკუთრებული განმარტებები აქვს თამბაქოს და ალკოჰოლის რეკლამას: მაგალითად, მაგარი სპირტიანი სასმელის რეკლამად ითვლება ალკოჰოლიანი სასმლის რეკლამა, რომლის შემადგენლობაში სპირტის შემცველობა აღემატება 14 პროცენტს.