ბრენდთან პარტნიორობის ხელშეკრულება — კრეატორისა და ბრენდის თანამშრომლობის გარიგება — საქართველოს კანონმდებლობაში ცალკე ხელშეკრულების ტიპად არ არსებობს. ამ ურთიერთობის სამართლებრივი ჩონჩხი სპონსორობის შესახებ წესებით და ზოგადი ხელშეკრულებითი სამართლით იშვრება, და ეს უნდა ითქვას პირდაპირ: სპეციალური „ბრენდ-პარტნიორობის“ კანონი არ არსებობს, მოქმედებს კი რეკლამის შესახებ კანონის სპონსორობის ნორმები. ქვემოთ განვმარტავთ ამ ჩარჩოს კანონის მეცათოთხმეტე, მეთხუთმეტე, ოცდამეოცე და ოცდამეერთე მუხლების მიხედვით და ვაჩვენებთ, როგორ გადანაწილდება პასუხისმგებლობა კამპანიის მონაწილეებს შორის.
როდის ითვლება გარიგება სპონსორობად
მეცათოთხმეტე მუხლის თანახმად, სპონსორობა არის ფიზიკურ და იურიდიულ პირთა მიერ სხვა ფიზიკური და იურიდიული პირის საქმიანობაში წვლილის შეტანა — ფულადი სახსრების, ქონების, ინტელექტუალური მოღვაწეობის შედეგების, მომსახურების გაწევის, გაწეული მომსახურების, სამუშაოს შესრულების სახით — იმ პირობით, რომ გავრცელდება სპონსორის მიერ წარმოებული საქონლის რეკლამა. სპონსორული შენატანი განიხილება რეკლამის ღირებულებად, სპონსორი — რეკლამის დამკვეთად, ხოლო დასპონსორებული — რეკლამის გამავრცელებლად. კრეატორთან ბრენდის გარიგება, როცა ბრენდი ანაზღაურების სანაცვლოდ თავისი პროდუქტის ხსენებას ითხოვს, სწორედ ამ განსაზღვრებას ემორჩილება; აქედან გამომდინარეობს და წესიერი შედეგიც: რადგან სპონსორული შენატანი რეკლამის ღირებულებად განიხილება, მისი ოდენობა და ფორმა ხელშეკრულებაში რეკლამის ღირებულების წესით უნდა აისახოს.
სპონსორს უფლება არ აქვს, ჩაერიოს რეკლამის მწარმოებლისა და გამავრცელებლის საქმიანობაში — ეს ნორმა კრეატორის შემოქმედებითი დამოუკიდებლობის გარანტიაა. სპონსორობის უფლება არ აქვს იმ პირსაც, რომლის ნაწარმის ან საქმიანობის გავრცელებაც ამ კანონით აკრძალულია. თამბაქოს ნაწარმის, თამბაქოს აქსესუარის ან/და თამბაქოს მოხმარებისთვის განკუთვნილი მოწყობილობის მწარმოებლის, იმპორტიორისა და რეალიზატორის მიერ პირდაპირი ან არაპირდაპირი — ანუ სხვა ფიზიკური თუ იურიდიული პირის საშუალებით — სპონსორობა აკრძალულია. ბრენდისთვის ეს კატეგორიული ზღვარია: აკრძალული სპონსორის როლის მიმალვა შუამავლის მეშვეობით კანონდარღვევას ვერ განამარტლებს.
მასალის შენახვის ვალდებულება
მეთხუთმეტე მუხლი თითოეულ მონაწილეს ავალდებულებს: რეკლამის დამკვეთი, მწარმოებელი და გამავრცელებელი ვალდებულნი არიან შეინახონ სარეკლამო მასალები ან მათი ასლები, მათში შემდგომ შეტანილი ყველა ცვლილების ჩათვლით, რეკლამის უკანასკნელად გავრცელების დღიდან 2 თვის განმავლობაში, ხოლო თუ სარეკლამო მასალა სადავო გახდა — შესაბამისი ორგანოების მიერ ამ დავის გადაწყვეტამდე. კამპანიის ყოველი მონაწილისთვის ეს ნიშნავს, რომ კონტენტის ფაილების და ცვლილებების აღრიცხვა ორი თვით მაინც უნდა შენარჩუნდეს; ვერსიების ისტორია სწორედ ის მტკიცებულებაა, რომელიც დავის დროს თითოეულ მხარეს პოზიციას ამყარებს.