ინფლუენსერული მომსახურების ხელშეკრულება კონტენტის შემქმნელსა და შემკვეთ ბრენდს შორის დგას: შემქმნელი იღებს ვალდებულებას, შეთანხმებული შინაარსის მატარებლები მოამზადოს და გადასცეს, ხოლო ბრენდი — რომ ამისთვის შეთანხმებული საზღაური გადაიხადოს. ქვემოთ ვხსნით, როგორ ფუნქციონირებს ეს მოდელი სამოქალაქო კოდექსის ნარდობის ხელშეკრულების ნორმების საფუძველზე და რომელი პირობების დათქმაა გადამწყვეტი.
ინფლუენსერული ხელშეკრულების სამართლებრივი ბუნება
საქართველოს კანონმდებლობაში „ინფლუენსერის ხელშეკრულება“ ცნებად არ არსებობს და ამ დასახელების ხელშეკრულებას სპეციალური წესები არ აქვს — ეს უნდა ითქვას პირდაპირ. კონტენტზე დაფუძნებული შეკვეთის სამართლებრივი ფორმა სამოქალაქო კოდექსის ნარდობის ხელშეკრულებაა: მუხლი 629-ის თანახმად, ნარდობის ხელშეკრულებით მენარდე კისრულობს შეასრულოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო შემკვეთი ვალდებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური. ინფლუენსერი აქ მენარდის პოზიციაშია, ბრენდი კი — შემკვეთის.
მუხლი 629 კიდევ ერთ მნიშვნელოვან წესს შეიცავს: თუ ნარდობა ითვალისწინებს რაიმე ნაკეთობის დამზადებას და მენარდე მას ამზადებს თავისი მიერ შეძენილი მასალით, იგი შემკვეთს გადასცემს საკუთრებას დამზადებულ ნაკეთობაზე, ხოლო თუ დამზადებულია გვაროვნული ნივთი, გამოიყენება ნასყიდობის წესები. ასევე მნიშვნელოვანია ხარჯების საკითხი: ნარდობასთან დაკავშირებული ხარჯთაღრიცხვის შედგენა არ ანაზღაურდება, თუ შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული