ღონისძიების დაზღვევა და პასუხისმგებლობა ერთ სამართლებრივ კონტურში ერთიანდება: დაზღვევის ხელშეკრულება ანაზღაურებს სადაზღვევო შემთხვევას, პასუხისმგებლობის დაზღვევა მოწყობილებს ათავისუფლებს მესამე პირებთან ურთიერთობაში, ხოლო ნაგებობიდან გამომდინარე მომეტებული საფრთხის პასუხისმგებლობა ორგანიზატორს სივრცის მფლობელის რისკით ატვირთავს — და ეს უკანასკნელი ზიანი ხელშეკრულებით ვერ ჩაიხსნება. ნივთის ზიანთან დაკავშირებით განთავისუფლება შესაძლებელია მხოლოდ საჯარო სამართლის იურიდიულ პირთან, საჯარო-სამართლებრივ ფონდთან ან საწარმოსთან შეთანხმებით — კერძო პირებს შორის ასეთი დათქმა ბათილია. ამ გვერდზე ვხსნით, როგორ მუშაობს ეს ნორმები ერთად. ეს ნორმები ერთ დაცვით ჩარჩოში ეხლება.
დაზღვევის ხელშეკრულება — ცნება, შეტყობინება და ფარგლები
დაზღვევის ხელშეკრულებით მზღვეველი მოვალეა აუნაზღაუროს დამზღვევს სადაზღვევო შემთხვევის დადგომით მიყენებული ზიანი ხელშეკრულების პირობების შესაბამისად; მყარად დადგენილი სადაზღვევო თანხით დაზღვევისას მზღვეველი მოვალეა გადაიხადოს სადაზღვევო თანხა ან შეასრულოს სხვა შეპირებული მოქმედება; დამზღვევი კი ვალდებულია გადაიხადოს სადაზღვევო შესატანი. პროცედურული დეტალებიც მნიშვნელოვანია: სადაზღვევო შემთხვევის დადგომის გაგებისთანავე დამზღვევი მოვალეა აცნობოს ამის შესახებ მზღვეველს; მზღვეველს შეუძლია მოსთხოვოს ყოველგვარი ცნობა, რომელიც აუცილებელია შემთხვევის ან მოვალეობის მოცულობის დასადგენად; და მზღვეველი ვალდებულებას შეასრულებს შემთხვევის დადგენისა და საზღაურის ოდენობის განსაზღვრის შემდეგ. ფარგლების ნორმა ღონისძიებისთვის გადამწყვეტია: მზღვეველი ზიანს ანაზღაურებს მხოლოდ სადაზღვევო თანხის ფარგლებში — სტადიონის დაზღვევა მცირე თანხით დიდ ზიანს ვერ გადაფარავს, და ზღვრული თანხის ზემოთ დარჩენილი ნაწილი ორგანიზატორზე რჩება. ამიტომ სადაზღვევო თანხის განსაზღვრა ღონისძიების რეალურ რისკებზე — მაყურებლების რაოდენობაზე, სივრცის დანიშნულებაზე, ტექნიკურ დატვირთვაზე — უნდა ეყრდნობოდეს და არა მხოლოდ პრემიის ეკონომიას. პოლისის ღირებულება დაფარვის სისრულით იზომება.