თამაშობის მოქალაქო-სამართლებრივი ხასიათი
უცხოურ ოპერატორთან დავის შეფასება სამოქალაქო კოდექსის ფუნდამენტური ნორმიდან იწყება. მუხლი 951 ადგენს: თამაშობა ან სანაძლეო მოთხოვნის უფლებას არ წარმოშობს. ეს წესი ვრცელდება სესხსა და ავანსზეც, რომელიც განზრახ მიეცა თამაშისთვის ან სანაძლეოსთვის. ასევე, თამაშის ან სანაძლეოს საფუძველზე განხორციელებული შესრულების უკან გამოთხოვა არ შეიძლება. ანუ მოგებულ თანხაზე მოთხოვნა, როგორც წესი, სასამართლოში აღსრულებადი ვალდებულების საფუძველს არ ქმნის.
ამ ზოგადი წესის გამონაკლისი მუხლი 952-შია: ლატარიის ხელშეკრულება ან მსგავსი თამაშობანი წარმოშობენ ვალდებულებას, თუ ისინი — გათამაშება, წილისყრა, კენჭისყრა — სახელმწიფოს მიერ არის ნებადართული. კვალიფიციური ფინანსური ხელშეკრულება კი თამაშობა ან სანაძლეო არ არის და მასზე ამ წესების მოქმედება არ ვრცელდება.
რას ნიშნავს ეს დავისთვის
ორი სიტუაცია განვასხვავოთ. პირველი: ნებართვიანი, სახელმწიფოს მიერ დაშვებული გათამაშება — აქ გამონაკლისი მოქმედებს და მოგება ვალდებულებას წარმოშობს; ასეთ დავას სათანადო საფუძველი აქვს. მეორე: ლიცენზიის არმქონე უცხოური პლატფორმა — აქ სახელმწიფოს მიერ ნებადართულობის ნიშანი არ არსებობს, და ზოგადი წესი — მოთხოვნის არაწარმოშობა — მოქმედებს. სასამართლო პერსპექტივა ამ ორ შემთხვევაში ფუნდამენტურად განსხვავებულია.
ამიტომ დავის სტრატეგია პირველ რიგში კვალიფიკაციაზეა აგებული: არის თუ არა კონკრეტული გარიგება სახელმწიფოს მიერ ნებადართულ გათამაშებასთან დაკავშირებული. თუ არა — მოთხოვნის საფუძვლის იურიდიული კონსტრუქცია სხვა უნდა იყოს: არა მოგების, არამედ სხვა ხასიათის მოთხოვნების წრეში, თუ ისინი ფაქტებიდან მოიძებნება.