საქართველოს მოქალაქეობის ნატურალიზაციის გზით მიღება „საქართველოს მოქალაქეობის შესახებ“ ორგანული კანონის მუხლი 12-ით, მუხლი 16-ით, მუხლი 22-ით, მუხლი 8-ით და მუხლი 29-ით რეგულირდება. ეს არის სრული გზა იმ პირისთვის, ვისაც საქართველოს მოქალაქე მშობელი არ ჰყავს: კანონი წარმოადგენს მოთხოვნათა სისტემას, უარის საფუძვლებს, განაცხადის წარდგენის წესს და პროცედურის დასრულებას — მოქალაქის ფიცით. ამ გვერდზე ეს ყველაფერი ერთად არის განმარტებული.
ჩვეულებრივი ნატურალიზაციის მოთხოვნები — მუხლი 12
სრულწლოვან პირს საქართველოს მოქალაქეობა ჩვეულებრივი წესით მიენიჭება, თუ ის აკმაყოფილებს შემდეგ მოთხოვნებს: კანონიერ საფუძველზე უწყვეტად ცხოვრობს საქართველოში განაცხადის წარდგენის დღემდე ბოლო 10 წლის განმავლობაში; დადგენილ ფარგლებში იცის სახელმწიფო ენა; დადგენილ ფარგლებში იცის საქართველოს ისტორია და სამართლის ძირითადი საფუძვლები; და საქართველოში მუშაობს, ან/და აქვს უძრავი ქონება, ან ახორციელებს სამეწარმეო საქმიანობას, ან ფლობს წილს ან აქციებს საქართველოს საწარმოში.
საქართველოში სტატუსის მქონე მოქალაქეობის არმქონე პირისთვის რეზიდენციის ვადა შემცირებულია — ბოლო 5 წელი; ლტოლვილს სამუშაო/ქონებრივი მოთხოვნა არ ეხება; მხარდაჭერის მიმღებს — ენის, ისტორიისა და სამართლის მოთხოვნები; მყარი დარღვევის მქონე პირს კი ენისა და ისტორია-სამართლის შემოწმება ესპობა. ისეთი მყარი ფიზიკური, ფსიქიკური, ინტელექტუალური ან/და სენსორული დარღვევის მქონე პირს ენისა და ისტორიის ცოდნის მოთხოვნა არ ვრცელდება, თუ შემოწმება შეუძლებელია.