მუდმივი ცხოვრების ნებართვა — კანონიერი კატეგორია
საქართველოს კანონმდებლობაში გამოიყენება ზუსტი ტერმინი — მუდმივი ცხოვრების ნებართვა, რომელიც „უცხოელთა სამართლებრივი სტატუსის შესახებ“ კანონის მე-15 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტით არის დადგენილი. უცხოურ ყოველდღიურ მეტყველებაში გავრცელებული შემოკლებული სახელწოდება კანონიერ ძალას არ იძენს; სხვა სახელმწიფოთა მუდმივი რეზიდენტობის ინსტიტუტებისგან გამიჯვნაც სასარგებლოა — მათთან შედარება მხოლოდ კონტრასტად შეიძლება, ვიდრე იდენტურობის მითითებით. ქართული გვერდის ყველა პირობა ზუსტად ამ კანონის მე-15, მე-16 და მე-17 მუხლებით განისაზღვრება.
მუდმივი ცხოვრების ნებართვა ბინადრობის ნებართვების სისტემაში განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს: იგი არ არის უბრალოდ კიდევ ერთი ვადით გაცემული ნებართვა, არამედ მუდმივი ცხოვრების უფლებით გაიცემა, რაც ნიშნავს, რომ მფლობელის ყოფნის სამართლებრივი საფუძველი აღარ არის დათვლილ ვადებზე მიბმული.