დროებითი ბინადრობის ნებართვის სახეები
საქართველოში ბინადრობის ნებართვების სისტემას აწესრიგებს „უცხოელთა სამართლებრივი სტატუსის შესახებ“ კანონი, რომლის მე-15 მუხლი განსაზღვრავს ნებართვების სახებს. დროებითი ბინადრობის ჯგუფში, პირველ რიგში, შედის: შრომითი ბინადრობის ნებართვა, რომელიც გაიცემა შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროში რეგისტრირებულ შრომით იმიგრანტზე ან სამეწარმეო საქმიანობას ახორციელებელ უცხოელზე; შრომითი ნებართვის მსურველი სააგენტოს წარადგენს სამეწარმეო ან შრომითი საქმიანობის დამადასტურებელ დოკუმენტსაც და ცნობას, რომლითაც დასტურდება, რომ მისი ყოველთვიური შემოსავალი საშუალო მომხმარებლის საარსებო მინიმუმის ხუთმაგ ოდენობაზე ნაკლები არ არის, ხოლო დამსაქმებლის წლიური ბრუნვა თითოეული ასეთი უცხოელის მიმართ 50 000 ლარზე ნაკლები არ არის (საგანმანათლებლო ან სამედიცინო დაწესებულების შემთხვევაში — არანაკლებ 35 000 ლარისა). სასწავლო ბინადრობის ნებართვა ავტორიზებულ საგანმანათლებლო დაწესებულებაში სწავლის მიზნით; ბინადრობის ნებართვა ოჯახის გაერთიანების მიზნით ბინადრობის ნებართვის მქონე უცხოელის ოჯახის წევრებზე; საქართველოს ყოფილი მოქალაქის ბინადრობის ნებართვა; მოქალაქეობის არმქონე პირის ბინადრობის ნებართვა; და სპეციალური ბინადრობის ნებართვა.
ამავე მუხლით გათვალისწინებულია სხვა სახეებიც — მუდმივი ცხოვრების, საინვესტიციო, მოკლევადიანი და უვადო ბინადრობის ნებართვები, რომლებსაც საკუთარი გაცემის პირობები აქვთ. მუდმივი ცხოვრების ნებართვა ასევე ეძლევა უცხოელს, რომელიც დროებითი ბინადრობის ნებართვის საფუძველზე ცხოვრობდა საქართველოში ბოლო 10 წლის განმავლობაში (სწავლის, მკურნალობისა და დიპლომატიურ წარმომადგენლობებში მუშაობის პერიოდი ამ ვადაში არ ითვლება), ხოლო საინვესტიციო ნებართვა — არანაკლებ 300 000 აშშ დოლარის ლარში ეკვივალენტის ინვესტიციის ან ამ ოდენობას აღემატებადი ღირებულების უძრავი ნივთის საკუთრების საფუძველზე. პირველი გაცემის გეგმისას მნიშვნელოვანია ზუსტად იმ სახის განსაზღვრა, რომელიც თქვენს საფუძველს ემთხვევა, რადგან ამისგან არის დამოკიდებული როგორც ვადა, ისე წარსადგენი დოკუმენტაცია.
ვადები პირველი გაცემისას
კანონის მე-16 მუხლის პირველი პუნქტი პირველი გაცემის ვადებს ნებართვის ტიპების მიხედვით ანაწილებს. მე-15 მუხლის „ა“–„გ“ და „ვ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული დროებითი ბინადრობის ნებართვები პირველად გაიცემა 6 თვიდან 1 წლამდე ვადით. „დ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დროებითი ბინადრობის ნებართვა პირველად გაიცემა 6 წლის ვადით, „ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული — 3 წლის ვადით. სპეციალური ბინადრობის ნებართვა მთავრობის წევრის წერილობითი ინიციატივის საფუძველზე პირველად გაიცემა 5 წლამდე ვადით.
განსაკუთრებულ შემთხვევაში დროებითი ბინადრობის ნებართვა პირველად შეიძლება გაიცეს 5 წლის ვადით. ამავე მუხლით გათვალისწინებული დროებითი ნებართვების მოქმედების ვადა შემდგომ შეიძლება გაგრძელდეს არაუმეტეს 12 წლამდე, იმავე პირობებით, რომლებითაც გაიცა თავდაპირველი ნებართვა. ეს ნიშნავს, რომ დროებითი სტატუსი ხანგრძლივ პერსპექტივაშიც შეიძლება შეინარჩუნოს — მით უმეტეს, რომ თითოეული გაგრძელება ახალ განაცხადს და საფუძვლის ხელახალ დადასტურებას მოითხოვს, და ვადების დაგეგმვა წინასწარ არის საჭირო.