სერვისის შესახებ
ალიმენტის მოთხოვნები მეუღლის სასარგებლოდ — სარჩო, როგორც სამოქალაქო კოდექსი მას უწოდებს — ის სამართლებრივი ინსტრუმენტია, რომლითაც ქორწინების ან განქორწინების ფონზე მატერიალურ დახმარებას ითხოვს ის მეუღლე, ვისაც ის სჭირდება. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი ამ წრეს სამი ძირითადი ნორმით აწყობს: მეუღლეთა ურთიერთდახმარების ზოგადი ვალდებულება და სარჩოს მიღების უფლებამოსილი პირები, შრომისუუნარო მეუღლის უფლების განქორწინების შემდგომი გაგრძელება და სარჩოს ოდენობის განსაზღვრის წესი. ეს გვერდი პასუხობს სამ კითხვას: როდის წარმოიშობა მოთხოვნა, ვის აქვს მიღების უფლება და როგორ ითვლის სასამართლო ოდენობას.
მეუღლეთა ურთიერთდახმარების ვალდებულება და უფლებამოსილი პირები
კოდექსის 1182-ე მუხლის თანახმად, მეუღლეები მოვალენი არიან მატერიალურად დაეხმარონ ერთმანეთს. თუ ასეთ დახმარებაზე უარი ითქმის ან მეუღლეებს შორის სარჩოს მიცემის შესახებ შეთანხმება არ არსებობს, სასამართლო წესით სარჩოს მიღების უფლება აქვთ: პირველი — შრომისუუნარო მეუღლეს, რომელიც მატერიალურ დახმარებას საჭიროებს; მეორე — ცოლს ორსულობის პერიოდში და ბავშვის დაბადებიდან სამი წლის განმავლობაში. ეს ორი კატეგორია კანონის აქცენტია: სარჩო არ არის ვინმეს სასყიდლელი — ის მხოლოდ ამ ორ სიტუაციას უკავშირდება, და მოსარჩელემ თავისი კატეგორია სარჩელში ზუსტად უნდა დაასაბუთოს.
განსაკუთრებული ყურადღება საჭიროა მეორე კატეგორიაზე: ცოლის უფლება არ ემყარება შრომისუუნარობას — ის ორსულობის ფაქტსა და ბავშვის ასაკს ემყარება, და სამი წლის ვადა ბავშვის დაბადების დღიდან ითვლება. პირველი კატეგორიის შემთხვევაში კი გადამწყვეტია ორივე ნიშანი: მეუღლე უნდა იყოს როგორც შრომისუუნარო, ისე დახმარების მოხმარებელი — ერთ-ერთი მათგანი არ კმარა.გაითვალისწინეთ: ამ პირობების არევა სარჩელის უარყოფის ყველაზე გავრცელებული მიზეზია, და ზუსტი კატეგორიის დასახელება დავას თავიდანვე სწორ ლავრებზე აყენებს.
განქორწინებისას და მის შემდეგ: სასამართლოს გადაწყვეტილება
კოდექსის 1129-ე მუხლი სასამართლოს ვალდებულებას აწესებს: იმ მეუღლის თხოვნით, რომელსაც უფლება აქვს მიიღოს სარჩო მეორე მეუღლისგან, სასამართლო ვალდებულია განქორწინების საქმის გადაწყვეტასთან ერთად განსაზღვროს იმ სახსრების ოდენობა, რაც მეორე მეუღლემ უნდა გადაიხადოს. ეს ნორმა პრაქტიკულად ნიშნავს, რომ სარჩოს საკითხი განქორწინების საქმესთან ერთად უნდა დაისვას — მისი მოგვიანებით განცალკევება კანონით არ არის გათვალისწინებული და მოსარჩელის ინტერესებს არ ემსახურება.
განქორწინების შემდეგ უფლება კი ასე იცავს კოდექსის 1183-ე მუხლი: შრომისუუნარო მეუღლე, რომელსაც დახმარება სჭირდება მეუღლისგან, სარჩოს მიღების უფლებას ინარჩუნებს განქორწინების შემდეგაც, თუ იგი შრომისუუნარო გახდა განქორწინებამდე ან ერთი წლის განმავლობაში განქორწინების დღიდან. აქ დროის ზღვარი გადამწყვეტია: თუ შრომისუუნარობა განქორწინებიდან ერთ წელზე მეტი ხნის შემდეგ დადგა, ამ მუხლით სარჩო აღარ მოითხოვება.