საქორწინო ხელშეკრულების ცნება და დადების დრო
საქორწინო ხელშეკრულება მეუღლეთა ქონებრივი მომავლის წინასწარ განსაზღვრის ინსტრუმენტია. სამოქალაქო კოდექსის 1172-ე მუხლის თანახმად, მეუღლეებს შეუძლიათ დადონ საქორწინო ხელშეკრულება, რომლითაც განისაზღვრება მათი ქონებრივი უფლებები და მოვალეობები როგორც ქორწინების განმავლობაში, ისე განქორწინებისას. დროის თვალსაზრისით კანონი თავისუფლებას იძლევა: 1173-ე მუხლის თანახმად, საქორწინო ხელშეკრულება შეიძლება დაიდოს როგორც ქორწინების რეგისტრაციამდე, ისე მისი რეგისტრაციის შემდეგ ნებისმიერ დროს. ქორწინებამდე დადებული ხელშეკრულება, რომელიც წინასწარი დაგეგმვის კლასიკური ფორმაა, ძალაში შედის ქორწინების რეგისტრაციიდან — ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მათთვის, ვინც ქორწინებამდე სურს ქონებრივი ურთიერთობების სრული სურათის დაფიქსირება. ასეთი წინასწარი დაგეგმვა საშუალებას იძლევა, მომავალი კონფლიქტები ჯერ კიდევ მაშინ განვიხილოთ, როცა მხარეებს შორის ურთიერთობა ნდობით არის აღსავსე, და არა მაშინ, როცა ურთიერთობა უკვე დაძაბულია. გამოცდილება ცხადყოფს, რომ ქორწინებამდე დადებული ხელშეკრულება ხშირად არა ნდობის ნიშნად, არამედ პასუხისმგებლობის ნიშნად აღიქმება.
ხელშეკრულების ფორმა
ფორმის მოთხოვნა მკაცრი და ერთმნიშვნელოვანია: სამოქალაქო კოდექსის 1174-ე მუხლის თანახმად, საქორწინო ხელშეკრულება იდება წერილობით და დასტურდება სანოტარო წესით. ეს ნიშნავს, რომ ზეპირი შეთანხმება ან არასანოტარო დოკუმენტი საქორწინო ხელშეკრულების ძალას არ იძენს. ნოტარიული ფორმა ერთდროულად ასრულებს სანდოობის და მტკიცებულებითი ძალის ფუნქციას — მოგვიანებით, როცა ხელშეკრულების პირობები დავის საგანი გახდება, სწორედ სანოტარო დადასტურება ამოცნობის საფუძველი იქნება. ნოტარიუსი ადასტურებს, რომ ხელშეკრულება გაფორმდა კანონით დადგენილი წესით და მხარეთა ნებისმიერი გაუგებრობა ამ ეტაპზევე ივსება კონსულტაციით. წერილობითი და სანოტარო ფორმის მოთხოვნა სწორედ იმიტომაა მკაცრი, რომ ხელშეკრულება ხანგრძლივი ეფექტის მქონე დოკუმენტია და მისი სანდოობა წლების შემდეგაც უნდა იყოს დაცული.