ლგბტ პირთა უფლებები სამუშაო ადგილზე საქართველოში პირდაპირ არის განტარირებული შრომის კანონში: სექსუალური ორიენტაცია დისკრიმინაციის აკრძალულ ნიშნებს შორის პირდაპირ არის ჩამოთვლილი კანონის მეოთხე მუხლის პირველ პუნქტში, და ეს დაცვა არ არის სასამართლო პრაქტიკით ნაწარმოები დაუდგენელი სფერო — იგი ნორმის ტექსტშივეა ჩადებული 2020 წლის ცვლილებებით. ეს გვერდი განიხილავს ლგბტ პირთა დაცვას სწორედ დასაქმების კონტექსტში: რა არის აკრძალული, როგორ ამტკიცებს დასაქმებული დისკრიმინაციას და რა სანქციები მოჰყვება დარღვევას კანონის მეოთხე, მეორე და 78-ე მუხლებით. აღსანიშნავია, რომ უცხოურ სამართალში არსებული სასამართლო დოქტრინებზე დაყრდნობა ქართულ სისტემაში არ არის საჭირო — დაცვას პირდაპირ ატარებს ქართული შრომის კანონი.
სექსუალური ორიენტაცია როგორც დაცული ნიშანი
შრომის კანონის მეოთხე მუხლის პირველი პუნქტი დისკრიმინაციას განსაზღვრავს როგორც განზრახ ან გაუფრთხილებლობით პირის განსხვავებას, გამორიცხვას ან უპირატესობის მინიჭებას მთელი ჩამოთვლილი ნიშნების გამო — და ამ ნუსხაში, სქესთან ერთად, სექსუალური ორიენტაცია პირდაპირ არის დასახელებული. ეს ნიშნავს, რომ ორიენტაციის გამო განსხვავებული მოპყრობა დასაქმებასა და პროფესიულ საქმიანობაში თანაბარი შესაძლებლობების ან მოპყრობის უარყოფად ან ხელყოფად არის მიჩნეული, როცა ის ამ მიზანს ისახავს ან ამ შედეგს იწვევს. პირდაპირი დისკრიმინაცია არის არათანაბარი მოპყრობა სხვა პირთან შედარებით, ხოლო ირიბი დისკრიმინაცია — ნეიტრალური დებულების, კრიტერიუმის ან პრაქტიკის გამოყენება, რომელიც პირს არახელსაყრელ მდგომარეობაში აყენებს, გარდა იმისა, როცა ეს ობიექტურად არის გამართლებული კანონიერი მიზნით და საშუალებები აუცილებელი და თანაზომიერია.