შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირის ცნება
შეზღუდული შესაძლებლობის სტატუსის სამართლებრივი საწყისია კანონით განმარტებული ცნება: შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირი არის პირი მყარი ფიზიკური, ფსიქიკური, ინტელექტუალური ან სენსორული დარღვევით, რომლის სხვადასხვა დაბრკოლებასთან ურთიერთქმედებამ შესაძლოა ხელი შეუშალოს საზოგადოებრივ ცხოვრებაში ამ პირის სრულ და ეფექტიან მონაწილეობას სხვებთან თანაბარ პირობებში. ამავე კანონში განმარტებულია შესაძლებლობათა შეზღუდვა — თანაბარი შესაძლებლობის არქონა, რაც განპირობებულია ფიზიკური გარემოს, საზოგადოების დამოკიდებულებისა და სხვა ფაქტორების ერთობლიობით, და ბიოფსიქოსოციალური მოდელი, რომელიც ჯანმრთელობის მდგომარეობის შეფასებას ფსიქოლოგიურ, ბიოლოგიურ და სოციალურ ფაქტორებს უკავშირებს.
ცნებითი აპარატი დამატებით აყალიბებს გონივრულ მისადაგებას, უნივერსალურ დიზაინს, მისაწვდომ გარემოს, ჟესტურ ენას, პირდაპირ და ირიბ დისკრიმინაციას, დამოუკიდებელ ცხოვრებას და პერსონალური ასისტენტის სერვისს. სტატუსთან დაკავშირებული პრაქტიკული ნაბიჯებისთვის ეს ცნებები მნიშვნელოვანია, რადგან სწორედ მათი მეშვეობით ხდება პირის მდგომარეობის სამართლებრივი კვალიფიკაცია.