შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის გაფორმება: საერთო წესები
შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას ყოველი დოკუმენტი საქართველოში ერთი კანონიერი საფუძვლის ჯაჭვს უნდა ეყრდნობოდეს. აშშ-ში გავრცელებული „ნებისმიერ დროს გათავისუფლების" მოდელი აქ არ მოქმედებს: შრომის კოდექსი შეწყვეტის საფუძვლებს ჩაკეტილი ნუსხით ადგენს და თითოეულ შემთხვევას წერილობითი ფორმა, ვადები და კომპენსაციის ზღვარი აწესრიგებს. გვერდი სწორედ ამ გაფორმების ტექნოლოგიას აღწერს: რომელი საფუძველი რომელ დოკუმენტში უნდა იყოს დასახელებული, რომელ ვადებში რა უნდა გაეგზავნოს თანამშრომელს და სად არის ის ზღვრები, რომლის გადალახვაც გათავისუფლებას ბათილს ხდის.
ოთხი მუხლი ატარებს მთელ პროცესს: 47-ე მუხლი — საფუძვლების ჩამონათვალი; 48-ე მუხლი — შეტყობინების წესი, ვადები და კომპენსაციები; 44-ე მუხლი — საბოლოო ანგარიშსწორების ვადა; და 46-ე მუხლი — შრომითი ურთიერთობის შეჩერება, რომელიც შეწყვეტა არ არის და დოკუმენტურადაც აქედან უნდა გამოიყოფოდეს.