ხელშეკრულების თავისუფლება და მისი საზღვრები
პროგრამული უზრუნველყოფის, როგორც მომსახურების, წესები და პირობები, პირველ რიგში, სამოქალაქო კოდექსის ხელშეკრულების სამართლით არის განსაზღვრული. კოდექსის მე-319 მუხლის თანახმად, კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ მათი შინაარსი; დასაშვებია ისეთი ხელშეკრულებების დადებაც, რომლებიც კანონით გათვალისწინებული არ არის, მაგრამ არ ეწინააღმდეგება მას. გამონაკლისია შემთხვევა, როცა ხელშეკრულების ნამდვილობა დამოკიდებულია სახელმწიფოს ნებართვაზე — ეს ცალკე კანონით უნდა იყოს მოწესრიგებული. ამავე მუხლით, თუ ერთ-ერთი მხარე ბაზარზე დომინირებულ მდგომარეობაშია, ეკისრება ხელშეკრულების დადების ვალდებულება და მას არ შეუძლია კონტრაჰენტს უსაფუძვლოდ შესთავაზოს არათანაბარი პირობები. ასევე მნიშვნელოვანია, რომ პირებს, რომლებიც არასამეწარმეო მიზნებისთვის ან საარსებო მოთხოვნილებებისთვის სარგებლობენ მომსახურებით, დაუსაბუთებლად არ შეიძლება ეთქვათ უარი ხელშეკრულების დადებაზე, თუ მეორე მხარე სამეწარმეო საქმიანობის ფარგლებში მოქმედობს — ეს ბალანსი ციფრული მომსახურების მომხმარებლებისთვისაც მოქმედებს.
არსებითი პირობები და შეთანხმება
კოდექსის მე-327 მუხლის მიხედვით, ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები შეთანხმდნენ მის ყველა არსებით პირობებზე საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. არსებითად ჩაითვლება ის პირობები, რომლებზეც ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნით უნდა მიღწეულ იქნეს შეთანხმება ან რომლებიც ასეთად მიჩნეულია კანონის მიერ. ხელშეკრულებით შეიძლება წარმოიშვას მომავალი ხელშეკრულების დადების ვალდებულებაც, და ხელშეკრულებისთვის გათვალისწინებული ფორმა წინარე ხელშეკრულებაზეც ვრცელდება. პრაქტიკულად ეს ნიშნავს, რომ მომსახურების ე.წ. წესები და პირობები მხოლოდ მაშინ შეიძლება ჩაითვალოს მიღწეულ შეთანხმებად, როცა მომხმარებელი რეალურად დათანხმდა მის არსებით დებულებებს.
სტანდარტული პირობების ჩართვა ხელშეკრულებაში
ციფრული მომსახურების ხელშეკრულებებისთვის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია კოდექსის მე-343 მუხლი: ხელშეკრულების სტანდარტული პირობები მხოლოდ მაშინ იქცევა შემთავაზებელსა და მეორე მხარეს შორის დადებული ხელშეკრულების შემადგენელ ნაწილად, როცა შემთავაზებელი ხელშეკრულების დადების ადგილას თვალსაჩინო წარწერას გააკეთებს და მიუთითებს ამ პირობებზე, და მეორე მხარეს შესაძლებლობა აქვს გაეცნოს მათ შინაარსს და, თანახმა თუ არა, მიიღოს ისინი. მე-344 მუხლი კი იცავს მომხმარებელს მოულოდნელი დებულებებისგან: სტანდარტული პირობების ის დებულებები, რომლებიც ფორმის მიხედვით იმდენად უჩვეულოა, რომ მეორე მხარეს არ შეეძლო მათი გათვალისწინება, ხელშეკრულების შემადგენელ ნაწილად არ იქცევა. ასეთი დებულებები იურიდიულად ჩაუთვლელად რჩება მიუხედავად იმისა, იყო თუ არა მომხმარებელი ფორმალურად თანახმა.