რა არის საცხოვრებელი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება
საცხოვრებელი ბინის ან სახლის შეძენისას მხარეთა შორის დგება ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის ცნება და შინაარსი სამოქალაქო კოდექსის მუხლებით 477, 478, 490 და 497 არის განსაზღვრული. ამ ნორმების თანახმად, ნასყიდობის ხელშეკრულებით გამყიდველი მოვალეა გადასცეს მყიდველს საკუთრების უფლება ქონებაზე, გადასცეს მასთან დაკავშირებული საბუთები და მიაწოდოს საქონელი. მყიდველი თავის მხრივ მოვალეა გადაუხადოს გამყიდველს შეთანხმებული ფასი და მიიღოს ნაყიდი ქონება. ასეთი ურთიერთდაკავშირებული ვალდებულებები ქმნის გარიგების სამართლებრივ ჩონჩხს და სწორედ მათგან გამომდინარეობს, თუ რა შეიძლება მოითხოვოს თითოეულმა მხარემ გარიგების დადებისას, განხორციელებისას თუ დავის წარმოშობისას.
მუხლი 477 აგრეთვე ითვალისწინებს, რომ თუ ხელშეკრულებაში ფასი პირდაპირ არ არის მითითებული, მხარეები შეიძლება შეთანხმდნენ მისი განსაზღვრის საშუალებებზე. ეს ნიშნავს, რომ ღირებულების ფიქსირება ყოველთვის არ ხდება კონკრეტული თანხის სახით — მხარეებს შეუძლიათ მისი განსაზღვრული კრიტერიუმებით დაფიქსირება. ბინის ღირებულება ხშირად საოჯახო თუ საინვესტიციო რესურსებზე ვრცელდება, ხოლო ორაზროვნება ფასის თაობაზე შემდგომი დავის საფუძველი ხდება.