1.გადაწყვეტილებას სახელმწიფო მიწის სარგებლობაში ან საკუთრებაში გაცემის შესახებ იღებენ შესაბამისი ადგილობრივი მმართველობის რაიონის, ქალაქის, რომელიც არ შედის რაიონის შემადგენლობაში, თვითმმართველობისა და მმართველობის ორგანოები ამ კანონის, „ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის, „წიაღის შესახებ“ საქართველოს კანონის და ამ კანონების შესაბამისად მიღებული კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტების საფუძველზე.
2.ამ კანონით რაიონის, ქალაქის, რომელიც არ შედის რაიონის შემადგენლობაში, წარმომადგენლობითი ორგანოების კომპეტენციას განეკუთვნება მიწის სამართლებრივი რეჟიმით განსაზღვრული: ა) სახელმწიფო, საზოგადოებრივი, ადგილობრივი განვითარებისა და მოსახლეობის მოთხოვნების შესაბამისად ადგილობრივი მმართველობის ორგანოების წარდგინებით სახელმწიფო მიწის განკარგვის სტრატეგიული გეგმების დამტკიცება; ბ) ადგილობრივი მმართველობის ორგანოების წარდგინებით ტერიტორიული ზონირების განსაზღვრა და მისი საზღვრების დამტკიცება; გ) ადგილობრივი მმართველობის ორგანოების წარდგინებით და ამ კანონის შესაბამისად მიწის ნორმატიული ფასის განსაზღვრა.
3.ამ კანონით რაიონის, ქალაქის, რომელიც არ შედის რაიონის შემადგენლობაში, აღმასრულებელი ორგანოების კომპეტენციას განეკუთვნება: ა) სახელმწიფო მიწის განკარგვის პროცესის ორგანიზება და მართვა; ბ) საკონკურსო კომისიის დანიშვნა და სახელმწიფო მიწის საჯარო წესით გაყიდვის ორგანიზება; გ) სახელმწიფოს სახელით სახელმწიფო მიწის განკარგვის შესახებ მოლაპარაკებების წარმოება; დ) სახელმწიფოს სახელით იჯარის, აღნაგობის, ქირავნობის, უზუფრუქტისა და ნასყიდობის ხელშეკრულებების გაფორმება.
4.სახელმწიფო მიწა სარგებლობაში ან საკუთრებაში განიკარგება კონკურსის, აუქციონის ან პირდაპირი განკარგვის წესით. მხოლოდ საქართველოს მთავრობის ნებართვით არის შესაძლებელი სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შემდეგი მიწის ნაკვეთების განკარგვა: ა) საზოგადოებრივი სარგებლობის მიწის ნაკვეთები (მოედნები, ქუჩები, გასასვლელები, გზები, სანაპიროები) და დასასვენებელი ადგილები (პარკები, ტყე-პარკები, სკვერები, ხეივნები, დაცული ტერიტორიები); ბ) მიწის ნაკვეთები, რომლებზედაც განლაგებულია წყალსაცავები, ჰიდროტექნიკური ნაგებობები და ამ ობიექტების სანიტარიულ-დაცვითი ზონები; გ) მიწის ნაკვეთები, რომლებზედაც განლაგებულია საზოგადოებრივი ინფრასტრუქტურის ობიექტები (სატრანსპორტო და მიწისქვეშა კომუნიკაციები, წყალმომარაგება, კანალიზაცია, კავშირგაბმულობა და ელექტროგაყვანილობა); დ) სპეციალური დანიშნულების (თავდაცვა, მობილიზაცია) მიწის ნაკვეთები; ე) სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ობიექტებით დაკავებული მიწის ნაკვეთები, მათ შორის, ის მიწის ნაკვეთები, რომლებზედაც განლაგებული სახელმწიფო ქონება „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად არ ექვემდებარება პრივატიზებას; ვ) მიწის ნაკვეთები, რომლებიც განთავსებულია კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებში; ვ) სხვა მიწის ნაკვეთები, რომლებიც საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად არ ექვემდებარება პრივატიზებას.
5.სახელმწიფო მიწის ნაკვეთის განკარგვაზე მოწყობილ კონკურსში გამარჯვებულის გამოვლენის კრიტერიუმია საკონკურსო პირობების სრულად დაკმაყოფილება და სახელმწიფოსათვის ყველაზე უკეთესი პირობების შეთავაზება.
6.სახელმწიფო მიწის ნაკვეთის განკარგვაზე მოწყობილ აუქციონში გამარჯვებულის გამოვლენის კრიტერიუმია აუქციონის პირობების სრულად დაკმაყოფილება და ყველაზე მაღალი ფასის შეთავაზება.
7.საჯარო სამართლის იურიდიულ პირებს, რომელთა დაფინანსება ხორციელდება სახელმწიფო ბიუჯეტიდან, სახელმწიფო მიწა სარგებლობაში ეძლევათ პირდაპირი განხილვის წესით, კონკურსის ან აუქციონის გამოუცხადებლად.
8.სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის პირდაპირი წესით განკარგვის საკითხს წყვეტს საქართველოს პრეზიდენტი.
9.სახელმწიფო მიწის განკარგვასთან დაკავშირებული სადავო საკითხები წყდება სასამართლოს მეშვეობით.
10.მიწის ნაკვეთით სარგებლობის ან საკუთრების უფლება, რომელიც ამ კანონის საფუძველზე მიეცემა ფიზიკურ ან იურიდიულ პირს, რეგისტრირდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსისა და „უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად.
11.მხოლოდ რაიონის, ქალაქის, რომელიც არ შედის რაიონის შემადგენლობაში, წარმომადგენლობითი და აღმასრულებელი ორგანოების კომპეტენციაა მიწის ნაკვეთების შერჩევა, აუქციონისა და კონკურსის ორგანიზება, მიწის განკარგვის ხელშეკრულებასთან დაკავშირებით მოლაპარაკების წარმოება და საიჯარო ურთიერთობების მართვა. საქართველოს 1999 წლის 22 ივლისის კანონი №2294 – სსმI, №40(47), 11.08.1999წ., მუხ.198 საქართველოს 2005 წლის 22 აპრილის კანონი №1410 – სსმI, №22, 18.05.2005წ., მუხ.154 საქართველოს 2005 წლის 28 დეკემბრის კანონი №2637 – სსმI, №5, 20.01.2006წ., მუხ.45 საქართველოს 2007 წლის 8 მაისის კანონი №4712 – სსმI, №18, 22.05.2007წ., მუხ.142 თავი II. სახელმწიფო მიწით სარგებლობა და გასხვისება საქართველოს 1999 წლის 22 ივლისის კანონი №2294 – სსმI, №40(47), 11.08.1999წ., მუხ.198