იდენტობის მითვისება და მუხლი 180 – როგორ კვალიფიცირდება ასეთი ქმედება
სხვისი პირადი მონაცემების გამოყენება ქონების მისაღებად საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის მუხლი 180-ით – თაღლითობის მუხლით – კვალიფიცირდება. ეს მუხლი თაღლითობას განსაზღვრავს როგორც მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით სხვისი ნივთის დაუფლებას ან ქონებრივი უფლების მიღებას მოტყუებით. იდენტობის მითვისების შემთხვევაში მოტყუება სხვისი ვინაობის დეკლარირებაში ან სხვისი მონაცემების გამოყენებაში მდგომარეობს: პირი თავს სხვად აცხადებს ან სხვისი დოკუმენტებითა და მონაცემებით მოქმედებს, რათა მსხვერპლმა ქონება ან ქონებრივი უფლება გადასცეს.
სამართლებრივად აქ ისევ ის ორი ელემენტია გადამწყვეტი, რაც თაღლითობის ყოველ საქმეში – მოტყუება და მისაკუთრების მიზანი. ბრალდებამ უნდა დაამტკიცოს, რომ პირმა სხვისი ვინაობა მოტყუების საშუალებად გამოიყენა და ამ გზით სხვისი ნივთი დაისაკუთრა ან ქონებრივი უფლება მიიღო. იდენტობის მითვისების ფაქტი თვითოეულ შემთხვევაში მტკიცებულებით უნდა დადგინდეს, და სწორედ ამ მტკიცებულებათა სანდოობაზე აგებს ადვოკატი დაცვის პოზიციას.
რას ამოწმებს დაცვა იდენტობის მოპარვის საქმეებში
პირველი კითხვა – ვინ და როგორ იყენებდა მოპარულ მონაცემებს. ციფრული ეპოქის საქმეებში მონაცემთა გადაცემა და წვდომა ხშირად რამდენიმე პირს შორის ნაწილდება, და საქმიდან არ არის ყოველთვის ნათელი, ვინ ჩაიდინა კონკრეტული ქმედება. ბრალდებამ უნდა დააკავშიროს კონკრეტული პირი კონკრეტულ ტრანზაქციასთან – ანუტუნდა დაამტკიცოს, რომ სწორედ ამ პირმა გამოიყენა სხვისი იდენტობა და სწორედ მან მიიღო ქონება. თუ ასეთი კავშირი მტკიცებულებით არ დასტურდება, ბრალდება არასასარგებლოდ რჩება.
მეორე კითხვა – მისაკუთრების მიზანი. ხშირად სხვისი მონაცემების გამოყენება სხვა ხასიათის კონფლიქტს ემსგხვრება, და ყოველი შემთხვევა ცალკე უნდა შეფასდეს იმ მიზნით, რომ დადგინდეს – არსებობდა თუ არა მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების განზრახვა. მესამე კითხვა – ზიანის ოდენობა: თუ ბრალდება მნიშვნელოვან ზიანს ან დიდ ოდენობას ასახელებს, ეს გარემოება დასაბუთებული უნდა იყოს.

