ნარკოტიკების შეძენის ბრალდების სტრუქტურა
ნარკოტიკული საშუალების, მისი ანალოგის, პრეკურსორის ან ახალი ფსიქოაქტიური ნივთიერების უკანონო შეძენა ან/და შენახვა საქართველოში ორი ნორმით აგებული ბრალდებაა: სისხლის სამართლის კოდექსის მუხლი 260 — ძირითადი დანაშაული ოდენობრივი გრადაციით — და მუხლი 273 — მცირე ოდენობით ჩადენილი ქმედების ცალკე შემადგენლობა, რომელიც უზღუდავს ადმინისტრაციულად დასჯად ან ნასამართლევ პირებს. ეს ორი ნორმა ერთად ქმნის იმ ჩარჩოს, რომელშიც მომხმარებლისა და მცირე შემაძვენლის საქმეები იხილება. აღვნიშნავს საზღვარსაც: აშშ-ის სისტემაში ცნობილი დაგროვების კატეგორიები და ავტომატური მინიმუმები ქართულ სამართალში არ არსებობს — ოდენობრივი ზღვრები (მცირე, დიდი, განსაკუთრებით დიდი) მთავრობის აქტით არის განსაზღვრული, ხოლო კოდექსი მხოლოდ სანქციურ კიბეს აწყობს; დეკრიმინალიზაციის დებატები მოქმედ ტექსტს არ ცვლის.
მუხლი 260 — სანქციური კიბე და გამონაკლისი
პირველი ნაწილით უკანონო შეძენა ან/და შენახვა ისჯება თავისუფლების აღკვეთით ვადით ექვს წლამდე. მეორე ნაწილი ხუთ დამამძიმებელ გარემოებას ითვალისწინებს: დიდი ოდენობა, წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფი, სამსახურებრივი მდგომარეობის გამოყენება, არაერთგზისობა და ამ თავით ნასამართლევობა — ხუთიდან რვა წლამდე. მესამე ნაწილი — განსაკუთრებით დიდი ოდენობა ან ორგანიზებული ჯგუფი — რვადან ოც წლამდე ან უვადო თავისუფლების აღკვეთა. კანონი ასევე ადგენს, რომ ახალი ფსიქოაქტიური ნივთიერების შემთხვევაში პირველი ნაწილი ნებისმიერ ოდენობაზე ვრცელდება, ხოლო ოდენობრივი დამამძიმებელი გარემოებები მასზე არ ვრცელდება; ამავე თავის მოქმედება ვრცელდება კანაფსა და მარიხუანაზეც. ყველაზე მნიშვნელოვანი გამონაკლისი კი ნებაყოფლობითი ჩაბარებაა: პასუხისმგებლობისგან თავისუფლდება ის, ვინც ნებაყოფლობით ჩააბარებს ნივთიერებას, თუ მის ქმედებაში სხვა დანაშაულის ნიშნები არ არის; ნებაყოფლობით ჩაბარებად მხოლოდ ისეთი ქმედება ითვლება, როცა პირი გამოძიების დაწყებამდე წერილობით ან კომუნიკაციის ნებისმიერი ტექნიკური საშუალებით განაცხადებს წარმოდგენის თაობაზე და აქტიური ქმედებით ხელს შეუწყობს მის ამოღებას.