გარიცხვა და მისი გასაჩივრება უმაღლეს განათლებაში „უმაღლესი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის მუხლი 43-ით რეგულირდება. ეს ნორმა სტუდენტის უფლებების ერთიანი კატალოგია და სწორედ აქ არის ჩამოყალიბებული ის გარანტიები, რომლებზედაც უნდა დაეყრდნოს ყველა პირს, რომელსაც სტატუსის შეწყვეტასთან ან დისციპლინურ წარმოებასთან აქვს საქმე. ქვემოთ განვმარტავთ, როგორ კითხულობს კანონი გარიცხვას, ვინ და რომელი პროცედურით წყვეტს ამ საკითხს და როგორ გასაჩივრდება მიღებული გადაწყვეტილება.
გარიცხვის სამართლებრივი ბუნება — სტატუსის შეწყვეტა კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევებში
მუხლი 43-ის მე-12 პუნქტი აწესებს, რომ სტუდენტის სტატუსი წყდება შესაბამისი საგანმანათლებლო პროგრამის დასრულებისას ან უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულების წესდებით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში. კანონი გარიცხვას ცალკე, ავტონომიურ სახდელად არ წერს — სტატუსის შეწყვეტის საფუძვლებს და განხილვის წესს დაწესებულების წესდება განსაზღვრავს. ამიტომ გასაჩივრების პირველი ნაბიჯი იმ ნორმის იდენტიფიცირებაა, რომელსაც დაწესებულება ეყრდნობა: თუ წესდება კონკრეტულ შემთხვევას ვერ მოიცავს, გადაწყვეტილება სამართლებრივად საეჭვო ხდება.
მუხლი 43-ის მე-8 პუნქტით დისციპლინური წარმოების საკითხს წყვეტს უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება, რომლის წესდება გადაწყვეტილების მიღებაზე უფლებამოსილ ორგანოს განსაზღვრავს. გასაჩივრებისას გადამოწმდება, რომ გადაწყვეტილება ამ ორგანოს კომპეტენციაშია მიღებული და დადგენილი წესია დაცული.