საჯარო სკოლაში დისციპლინურ გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებული საჩივარი „ზოგადი განათლების შესახებ“ კანონის მუხლი 12-ით და მუხლი 19-ით რეგულირდება. ეს ორი ნორმა ერთად ქმნის სასკოლო დისციპლინის სრულ სამართლებრივ რეჟიმს: მუხლი 12 გასაჩივრების უფლებას აწესებს, მუხლი 19 კი — დისციპლინურ დევნას, სახდელებს და მათ გამოყენების წესს. უმაღლეს განათლებასთან შედარებით ეს ცალკე რეჟიმია: სკოლის დონეზე კანონი ზუსტად ასახელებს, ვინ რომელი სახდელის დადებას შეუძლია, და მკაცრად ზღუდავს გარიცხვას.
გასაჩივრების უფლება და ზიანის ანაზღაურება
მუხლი 12-ის პირველი პუნქტით მოსწავლეს, მშობელსა და მასწავლებელს უფლება აქვთ, თავიანთი უფლებებისა და თავისუფლებების დასაცავად გაასაჩივრონ მასწავლებლის, სკოლისა და საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის უკანონო და სხვა არამართლზომიერი ქმედებები, აგრეთვე მიიღონ მიყენებული ზიანის სრული ანაზღაურება. ეს ნორმა ფართოა: ის არ შემოიფარგლება დისციპლინური გადაწყვეტილებით — ნებისმიერი არამართლზომიერი ქმედება გასაჩივრებადია, და ზიანის სრული ანაზღაურების მოთხოვნის უფლებაც პირდაპირ კანონშია ჩაწერილი.
მუხლი 12-ის მე-2 პუნქტი სკოლას ავალდებულებს, შექმნას საჩივრების დამოუკიდებელი და მიუკერძოებელი განხილვის ეფექტიანი საშუალება. იგივე მოთხოვნა მე-2 პუნქტის შემდეგ დართული ნორმით საჯარო სამართლის იურიდიული პირის — საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახურსაც ეკისრება: მან საჩივრების მიუკერძოებელი განხილვის ეფექტიანი საშუალება უნდა შექმნას. ანუ სკოლის შიგნით ორი საჩივრრედაციის არხია — სკოლის საკუთარი მექანიზმი და მანდატურის სამსახური.