სტუდენტის დისციპლინური პროცედურები უმაღლეს განათლებაში „უმაღლესი განათლების შესახებ“ კანონის მუხლი 43-ის მე-7, მე-8, მე-9 და მე-10 პუნქტებით რეგულირდება. ეს გვერდი ეძღვნება სწორედ პროცედურულ გარანტიებს — იმ წესებს, რომლებიც უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულებას უნდა დაიცავდეს ყოველი დისციპლინური წარმოებისას. სუბსტანციური საკითხი — რა ითვლება დარღვევად და რა სახდელი შეიძლება გამოყენებულ იქნას — წესდებითა და ეთიკის კოდექსით განისაზღვრება, მაგრამ პროცედურის სტანდარტი თავად კანონმა დააწესა და წესდებით ვერ შემოიფარგლება.
როდესაც იწყება დისციპლინური წარმოება და რას არ უნდა აკარგვინებდეს ის სტუდენტს
მუხლი 43-ის მე-8 პუნქტი აწესებს ორ ფუნდამენტურ წესს. პირველი: დისციპლინური წარმოების დაწყება არ უნდა ზღუდავდეს სტუდენტის უფლებას, მონაწილეობა მიიღოს სასწავლო პროცესში — გამორიცხვა სწავლიდან მხოლოდ იმ შემთხვევებშია დასაშვები, როცა ეს საფრთხეს უქმნის სხვისი უფლებების, ჯანმრთელობის, საგანმანათლებლო დაწესებულების საკუთრებისა და უსაფრთხოების დაცვას და ეს შემთხვევები წესდებითა და შინაგანაწესითაა გათვალისწინებული. მეორე: საკითხს წყვეტს უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება, რომლის წესდებითაც განისაზღვრება გადაწყვეტილების მიღებაზე უფლებამოსილი ორგანო.
პროცესუალურად ეს ნიშნავს, რომ სანამ ბრალდება არ დადგენილა დასაბუთებულად, სტუდენტი სწავლას განაგრძობს. დროებითი შეზღუდვა მხოლოდ განსაზღვრულ, უსაფრთხოებასთან დაკავშირებულ შემთხვევებშია შესაძლებელი. თუ დაწესებულება წარმოების დაწყებისთანავე აყრის სტუდენტს სასწავლო პროცესიდან საფრთხის არსებობის გარეშე, ეს პირდაპირ ეწინააღმდეგება კანონს და გასაჩივრების საფუძველია.