გარე რეკლამის ნებართვა — სახე და გაცემის წესი
გარე რეკლამის განთავსება ლიცენზირებისა და ნებართვების შესახებ კანონის ნებართვების სახეების ჩამონათვალში ცალკე სახით არის გათვალისწინებული, და მისი გაცემის წესი ამავე კანონით დგინდება: გარე რეკლამის განთავსების ნებართვა გაიცემა აუქციონის წესით. გამოყოფა პრინციპულია — საჯარო სექტორის ქონების გამოყენება რეკლამისთვის ბაზარზე კონკურენტული შერჩევით ნაწილდება, და არა პირდაპირი განაცხადით.
გაცემის იერარქიაც თავად კანონშია დაწერილი: სანებართვო რეგულირების შემოღების თაობაზე გადაწყვეტილების მიღება შესაბამისი მუნიციპალიტეტის წარმომადგენლობითი ორგანოს — საკრებულოს — დისკრეციული უფლებამოსილებაა; გადაწყვეტილების მიღების შემთხვევაში ნებართვას გასცემს მუნიციპალიტეტის აღმასრულებელი ორგანო, ხოლო თვითმმართველ ქალაქში — ამ თვითმმართველი ქალაქის აღმასრულებელი ორგანო ან მის მიერ დაფუძნებული საჯარო სამართლის იურიდიული პირი.
აუქციონის წესი
ნებართვა გაიცემა დადგენილი ნორმებისა და წესების დაკმაყოფილების ვალდებულების აღებისა და ყველაზე მაღალი ფასის წარმოდგენის საფუძველზე. ანუ მონაწილე ჯერ იღებს ვალდებულებას დაიცვას ნორმები, შემდეგ კი ფასს სთავაზობს — გამარჯვებული ის არის, ვინც დადგენილ პირობებზე ყველაზე მაღალ ფასს სთავაზობს. ნებართვის მაძიებელი აუქციონში გამარჯვების შემთხვევაში ნებართვის მისაღებად იხდის მხოლოდ ნებართვის გაცემის ფასს აუქციონის შედეგების მიხედვით — სხვა გადასახადი ამ ნებართვაზე არ გადაიხდევინება, მოსაკრებელი კი არ არსებობს.
აუქციონის პირობებსა და ჩატარების პროცედურას ადგენს შესაბამისი მუნიციპალიტეტის წარმომადგენლობითი ორგანო, დაცული უნდა იყოს კანონის ზოგადი ძირითადი მოთხოვნები; საწყისი ფასის განსაზღვრისა და ანგარიშსწორების წესსაც ის განსაზღვრავს. ამიტომ კონკრეტული ადგილის დაგეგმვისას ჯერ ადგილობრივი აუქციონის გამოცხადება და პირობები უნდა გადამოწმდეს.
ნებართვის აღწერა ადმინისტრაციულ აქტად კიდევ ერთხელ ხაზგასმს: იგი ცალკეულ ობიექტზე — კონკრეტულ გარე რეკლამის ადგილზე — მიმართული გადაწყვეტილებაა და არა საერთო უფლება რეკლამის განთავსებაზე. აუქციონის ფარგლებში მონაწილე ორმხრივ ვალდებულებას იღებს: ერთი მხრივ, დადგენილ ნორმებსა და წესებს დაემორჩილება, მეორე მხრივ — ფასს იხდის. ეს კონსტრუქცია საჯარო ქონების მართვას ბაზრის ინსტრუმენტებით აწყობს: მესაკუთრე ადგილს კონკურენტული გაყიდვით აფასებს, ქალაქი კი, როგორც რეგულატორი, ნორმებს წარმომადგენლობითი ორგანოს აქტით ადგენს.