რეკლამა საქართველოში ცალკე საკანონმდებლო სფეროა: „რეკლამის შესახებ“ საქართველოს კანონი აწესრიგებს საქონლის, მომსახურებისა და ფინანსური ბაზრების რეკლამის წარმოებას, განთავსებასა და გავრცელებას და ამ პროცესში ჩართულ ყველა მოთამაშეს — დამკვეთს, მწარმოებელსა და გამავრცელებელს — საკუთარი როლისა და პასუხისმგებლობის წესებს აწესებს. ამ გვერდზე ვხსნით კანონის აგებულებას: საიდან იწყება სარეკლამო სამართალი, რას ნიშნავს არასათანადო და ფარული რეკლამა და როგორი სტატუსი აქვს სოციალურ რეკლამას.
სამართლებრივი საფუძველი და კანონის მიზანი
საქართველოს კანონმდებლობა რეკლამის შესახებ, პირველი მუხლის შესაბამისად, შედგება საქართველოს კონსტიტუციის, საერთაშორისო ხელშეკრულებებისა და შეთანხმებების, ამ კანონისა და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო და ნორმატიული აქტებისაგან. მეორე მუხლი განსაზღვრავს კანონის გამოყენების სფეროს: ის არეგულირებს საქართველოს სასაქონლო და საფინანსო ბაზრებზე — ფასიანი ქაღალდების ბაზრის ჩათვლით — რეკლამის წარმოების, განთავსებისა და გავრცელების დროს წარმოქმნილ სამართლებრივ ურთიერთობებს. კანონის მიზანია რეკლამის სფეროში ჯანსაღი კონკურენციის განვითარება, საზოგადოებრივი ინტერესების, რეკლამის სუბიექტებისა და მომხმარებელთა უფლებების დაცვა და არასათანადო რეკლამის თავიდან აცილება და აღკვეთა. აქვე არის საზღვრებიც: კანონი არ ვრცელდება პოლიტიკურ რეკლამაზე. ამავე მუხლით განსაზღვრულია კომპეტენციების დაყოფაც: სამაუწყებლო რეკლამისა და სპონსორობის საკითხები რეგულირდება „მაუწყებლობის შესახებ“ კანონით, ხოლო რეკლამისადმი ზოგადი მოთხოვნები და ალკოჰოლიანი სასმლის, თამბაქოს ნაწარმის, აზარტული თამაშობის, ფარმაცევტული პროდუქტის, იარაღისა და ფასიანი ქაღალდების რეკლამის, აგრეთვე რეკლამაში არასრულწლოვანთა დაცვის საკითხები — ამ კანონით.