უცხოელი თანამშრომლების დასაქმების სამართლებრივი მხარე საქართველოში შრომის კანონშია განტარირებული: მეორე მუხლი შრომით ურთიერთობას ისე განსაზღვრავს, რომ მოქალაქეობა მასში პარამეტრად არ ფიგურირებს, მეოთხე მუხლი ეროვნებასა და წარმოშობას დაცულ ნიშნებად სახელდებს, და 75-ე მუხლი შრომის ინსპექციას კონტროლს შრომითი მიგრაციის კანონთან ერთად აკისრებს. შრომის კანონი უცხოელის სამუშაო სტატუსის ცალკე გამოწმების მექანიზმს არ ქმნის — ნებართვითი რეგულაცია ცალკე კანონია და ამ გვერდს სცილდება; აქ შრომითი პირობების რეგულაცია იკითხება.
კანონის მოქმედება მოქალაქეობის მიუხედავად
მეორე მუხლი განსაზღვრავს, რომ შრომითი ურთიერთობა არის შრომის ორგანიზაციული მოწესრიგების პირობებში დასაქმებულის მიერ დამსაქმებლისთვის სამუშაოს შესრულება ანაზღაურების სანაცვლოდ, და ის წარმოიშობა მხარეთა თანასწორუფლებიანობის საფუძველზე ნების თავისუფალი გამოვლენის შედეგად მიღწეული შეთანხმებით — ამ განსაზღვრებაში მოქალაქეობა პარამეტრად არ ფიგურირებს. შრომით და წინასახელშეკრულებო ურთიერთობებში, მათ შორის ვაკანსიის განცხადების გამოქვეყნებისას და შერჩევის ეტაპზე, დისკრიმინაცია აკრძალულია რასის, კანის ფერის, ენის, ეთნიკური და სოციალური კუთვნილების, ეროვნების, წარმოშობის, ქონებრივი ან წოდებრივი მდგომარეობის, საცხოვრებელი ადგილის, ასაკის, სქესის და კანონის მიერ დასახელებული სხვა ნიშნების მიხედვით. ეს ნიშნავს, რომ უცხოელი თანამშრომლის შრომითი ხელშეკრულება იმავე წესებით იდება: იგივე არსებითი პირობები, იგივე დაცვა, იგივე პასუხისმგებლობა.