უცხოელი თანამშრომლების დასაქმების სამართლებრივი მხარე საქართველოში შრომის კანონშია განტარირებული: მეორე მუხლი შრომით ურთიერთობას ისე განსაზღვრავს, რომ მოქალაქეობა მასში პარამეტრად არ ფიგურირებს, მეოთხე მუხლი ეროვნებასა და წარმოშობას დაცულ ნიშნებად სახელდებს, და 75-ე მუხლი შრომის ინსპექციას კონტროლს შრომითი მიგრაციის კანონთან ერთად აკისრებს. შრომის კანონი უცხოელის სამუშაო სტატუსის ცალკე გამოწმების მექანიზმს არ ქმნის — ნებართვითი რეგულაცია ცალკე კანონია და ამ გვერდს სცილდება; აქ შრომითი პირობების რეგულაცია იკითხება.
კანონის მოქმედება მოქალაქეობის მიუხედავად
მეორე მუხლი განსაზღვრავს, რომ შრომითი ურთიერთობა არის შრომის ორგანიზაციული მოწესრიგების პირობებში დასაქმებულის მიერ დამსაქმებლისთვის სამუშაოს შესრულება ანაზღაურების სანაცვლოდ, და ის წარმოიშობა მხარეთა თანასწორუფლებიანობის საფუძველზე ნების თავისუფალი გამოვლენის შედეგად მიღწეული შეთანხმებით — ამ განსაზღვრებაში მოქალაქეობა პარამეტრად არ ფიგურირებს. შრომით და წინასახელშეკრულებო ურთიერთობებში, მათ შორის ვაკანსიის განცხადების გამოქვეყნებისას და შერჩევის ეტაპზე, დისკრიმინაცია აკრძალულია რასის, კანის ფერის, ენის, ეთნიკური და სოციალური კუთვნილების, ეროვნების, წარმოშობის, ქონებრივი ან წოდებრივი მდგომარეობის, საცხოვრებელი ადგილის, ასაკის, სქესის და კანონის მიერ დასახელებული სხვა ნიშნების მიხედვით. ეს ნიშნავს, რომ უცხოელი თანამშრომლის შრომითი ხელშეკრულება იმავე წესებით იდება: იგივე არსებითი პირობები, იგივე დაცვა, იგივე პასუხისმგებლობა.
დაცული ნიშნები და დისკრიმინაციის ფორმები
მეოთხე მუხლი დისკრიმინაციის ცნებას განსაზღვრავს და ნიშნებს შორის პირდაპირ სახელდებს ეროვნებას, წარმოშობას და ეთნიკურ თუ სოციალურ კუთვნილებას. დისკრიმინაცია არის განზრახ ან გაუფრთხილებლობით პირის განსხვავება, გამორიცხვა ან უპირატესობის მინიჭება ამ ნიშნებით, რაც მიზნად ისახავს ან იწვევს დასაქმებასა და პროფესიულ საქმიანობაში თანაბარი შესაძლებლობის ან მოპყრობის უარყოფას ან ხელყოფას. კანონი პირდაპირ და ირიბ დისკრიმინაციასაც განასხვავებს: ირიბია ის, როდესაც ნეიტრალური დებულება, კრიტერიუმი ან პრაქტიკა პირს არახელსაყრელ მდგომარეობაში აყენებს — გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც ის ობიექტურად არის გამართლებული კანონიერი მიზნით და საშუალებები აუცილებელი და თანაზომიერია. შევიწროება, მათ შორის სექსუალური შევიწროება, დისკრიმინაციის ფორმად არის მიჩნეული. კანონი დაცვის შემდგომ ეტაპსაც აწესრიგებს: დასაქმებულთან ხელშეკრულების შეწყვეტა ან მის მიმართ ნებისმიერი სახის უარყოფითი მოპყრობა და ზემოქმედება იმის გამო, რომ მან დისკრიმინაციისგან დასაცავად განცხადებით ან საჩივრით მიმართა შესაბამის ორგანოს ან ითანამშრომლა მასთან, აკრძალულია. უცხოელის დასაქმებასთან დაკავშირებული ნებისმიერი განსხვავებული მოპყრობა, რომელიც ამ ნიშნებზეა დაფუძნებული, დისკრიმინაციაა; დავის შეფასების დეტალური სასამართლო წესები კანონმდებლობის სხვა ნორმებით არის განსაზღვრული.