შვილის რჩენის მოვალეობის სამართლებრივი საფუძვლები
საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1212-ე მუხლი შვილების რჩენის მოვალეობას მშობლების ძირითად ვალდებულებად აცხადებს: მშობლები მოვალენი არიან არჩინონ თავიანთი არასრულწლოვანი შვილები. ეს მოვალეობა არასრულწლოვნობასთან ერთად არ სრულდება ყოველთვის: კანონის თანახმად, მშობლები ვალდებულნი არიან არჩინონ ისეთი შრომისუუნარო შვილებიც, რომლებიც დახმარებას საჭიროებენ, მაშინაც კი, როცა შვილები სრულწლოვანი გახდნენ. შვილის რჩენის მოთხოვნები სწორედ ამ ნორმაზე დგას: ისინი განსაზღვრავს, ვინ, ვისგან და რა წესით შეიძლება მოითხოვოს ბავშვის შესანახად საჭირო სახსრები, და აწყობს მშობლებს შორის წარმოქმნილ დავას ალიმენტის ოდენობაზე. მოვალეობა ორივე მშობელზე ვრცელდება და მისი შესრულება ბავშვის ინტერესებისგან არის განპირობებული, და არა მშობლებს შორის არსებული ურთიერთობის ხასიათით. მოთხოვნის მომზადებამდე მნიშვნელოვანია ბავშვის რეგულარული საჭიროებების გაანგარიღება — კვება, ტანსაცმელი, განათლება, სამედიცინო მომსახურება — რადგან სწორედ ეს შეადგენს იმ აუცილებელ მოთხოვნათა ბაზას, რომლის ფარგლებშიც სასამართლო გონივრულ და სამართლიან შეფასებას აწარმოებს.