მცდარი რეკლამის დაცვის ერთმუხლიანი პრაქტიკა
მცდარი რეკლამის სისხლისსამართლებრივი დაცვა საქართველოში ერთი ნორმის პრაქტიკაა: სისხლის სამართლის კოდექსის მუხლი 201 — ყალბი რეკლამა — არის ერთადერთი სისხლისსამართლებრივი ნორმა, რომელიც რეკლამას ეხება, და ამიტომ საქმის მთელი დაცვითი არქიტექტურა ამ მუხლის სამ ელემენტზე იშლება: ვინ იყო მოქმედი პირი, რამდენად განზრაგი იყო შეცდომაში შეყვანა და დგა თუ არა მნიშვნელოვანი ზიანი. აღვნიშნავთ საზღვრებსაც: რეკლამის განთავსებისა და შემოწმების ადმინისტრაციული წესრიგი ცალკე კანონმდებლობას ეკუთვნის, და სხვა სისტემებში არსებული შედარებითი მაუწყებლობის სტანდარტები ქართულ სისხლის სამართალში პასუხისმგებლობას არ ქმნის — სისხლისსამართლებრივი ზღვარი მხოლოდ ამ მუხლზე დგას — და სწორედ ამიტომ ერთი ნორმის სამი ელემენტის ცოდნა მთელი დაცვის საფუძველია: როგორც ბრალდებულის, ისე დაზარალებულის პოზიცია ამავე სამ სვეტზე აიწყობა.
შემადგენლობა და სანქცია
ნორმის ტექსტი მკაცრად განსაზღვრავს ქმედებას: რეკლამის დამკვეთის, მწარმოებლის ან გამავრცელებლის მიერ მომხმარებლის განზრაგ შეცდომაში შეყვანა, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი გამოიწვია, ისჯება ჯარიმით ან გამასწორებელი სამუშაოთი ვადით ერთ წლამდე, შინაპატიმრობით ვადით ექვსი თვიდან ორ წლამდე ანდა თავისუფლების აღკვეთით ვადით ერთ წლამდე. ამ ფორმულირებიდან სამი დატვირთვა მოჰყვება. პირველი — სუბიექტთა სამკუთხედი: დამკვეთი, მწარმოებელი და გამავრცელებელი ერთი ნორმის ქვეშ არიან, მაგრამ თითოეულის ბრალეულობა ცალკე უნდა დადგინდეს — გამავრცელებლისთვის განზრაგობა ცალკე საკითხია. მეორე — განზრაგობა: კანონი არა არაზუსტობას, არამედ ცნობიერ შეცდომაში შეყვანას კრძალავს; კეთილსინდისო შეცდომა ამ მუხლს გასცილდება. მესამე — შედეგიერი ელემენტი: მნიშვნელოვანი ზიანი დგება ფაქტად, და მისი არარსებობა შემადგენლობას შეიწყვეტს. ამ სამივე დატვირთვის ერთად წაკითხვა განსაზღვრავს, თუ რომელი ეპიზოდი რჩება სისხლის სამართალში და რომელი გადადის სხვა წესრიგში.

