სამუშაო უსაფრთხოების დარღვევები საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსით შრომის დაცვის წესის დარღვევის ნორმით ისჯება. ამ ნორმის სუბიექტი სპეციალურია — უსაფრთხოების ტექნიკის ან შრომის დაცვის სხვა წესის დარღვევა უნდა ჩაიდინოს იმ წესის დაცვისთვის პასუხისმგებელმა პირმა. ეს ნიშნავს, რომ პასუხისმგებლობა არ ეკისრება ყველა დასაქმებულს, არამედ იმას, ვისზეც შრომის დაცვის კონკრეტული მოთხოვნების უზრუნველყოფაა დაკისრებული, და დაცვის ერთ-ერთი ცენტრალური საკითხი სწორედ ამ პასუხისმგებლობის საზღვრების დადგენაა. პრაქტიკაში ეს საზღვარი ხშირად ბუნდოვანია: თანამდებობრივი ინსტრუქციები და შიდა წესები განსაზღვრავს, ვინ რომელ მოთხოვნაზე პასუხობს, და სწორედ ამ დოკუმენტებზეა აგებული სუბიექტური შემადგენლობის კითხვა.
სასჯელი დაზიანების შემთხვევაში
დარღვევა შეიძლება გამოვლინდეს ტექნიკური, სანიტარიული, სახანძრო თუ სხვა სპეციფიკური მოთხოვნების უგულებელყოფაში, თუმცა სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობის წინაპირობა ორია: პირის პასუხისმგებლობა წესის დაცვისთვის და დადგენილი შედეგის გამოწვევა. თუ წესის დარღვევამ გამოიწვია ჯანმრთელობის ნაკლებად მძიმე ან მძიმე დაზიანება, ჩამდენი ისჯება ჯარიმით ან გამასწორებელი სამუშაოთი ერთ წლამდე ანდა თავისუფლების აღკვეთით ორ წლამდე. ამ დონეზე სასჯელი ჯარიმიდან თავისუფლების აღკვეთამდე იცვლება, და სასჯელის ზომაზე გავლენას ახდენს დაზიანების სიმძიმის კვალიფიკაცია, რომლის წესებიც სხვა ნორმატიული აქტებითაა განსაზღვრული. ამ სპექტრში ჯარიმა ყველაზე მსუბუქი ფორმაა, თავისუფლების აღკვეთა ორ წლამდე კი — ყველაზე მკაცრი, და არჩევანი როგორც დაზიანების ხარისხზე, ისე დარღვევის გარემოებებზეა დამოკიდებული. თუ დაზიანება ამ დონეს არ აღწევს, ამ ნორმით პასუხისმგებლობა არ აღიძვრება, და საქმის შედეგი სწორედ ამ კვალიფიკაციაზე აგებულ დასკვნაზეა დამოკიდებული. დაზიანების ხარისხის შეფასება დაზარალებულის ჯანმრთელობის გამოკვლევას მოითხოვს და მისი შედეგი სასჯელის დონეს პირდაპირ განსაზღვრავს.