რას ნიშნავს სათბურის სერთიფიცირება ქართულ სამართალში
საერთაშორისო პრაქტიკაში სათბურის აირების სერტიფიცირება ხშირად ნებაყოფლობით ბაზრებსა და სავაჭრო სქემებს ასოცირდება. საქართველოში ასეთი ცალკე სერტიფიკაციის კანონი არ არსებობს — ეს უნდა ითქვას პირდაპირ და დასაწყისშივე. არსებობს კიდევ სხვაგვარი, სავალდებულო სისტემა: „გარემოს დაცვის შესახებ“ კანონით დადგენილი სათბურის აირების ემისიების ავტორიზაციისა და მონიტორინგის, ანგარიშგებისა და დამოწმების რეჟიმი. სწორედ ეს მექანიზმია ის, რასაც ქართული კომპანია „სათბურის სერთიფიცირების“ სახელით უნდა აღიქვამდეს: სახელმწიფოს მიერ გაცემული ავტორიზაცია, წლიური ანგარიში და დამოუკიდებელი დამმოწმებლის შემოწმება. ამ გვერდზე განვმარტავთ, როგორ მუშაობს ეს სისტემა დეტალურად.
სისტემის სამშენებლო ბლოკები სამია: ემისიის ნორმები, რომლებიც ადგენს ზღვრებს გარემოში მავნე ნივთიერებათა გამოყოფაზე; ავტორიზაცია, რომელიც კონკრეტულ საქმიანობას აკანონებს სათბურის აირების წყაროს სახით; და დამმოწმებელი — დამოუკიდებელი პირი, რომელიც წლიურ ანგარიშს ამოწმებს. სამივე ერთად ქმნის ზუსტად იმას, რასაც საერთაშორისო ტერმინოლოგია მონიტორინგს, ანგარიშგებასა და დამოწმებას უწოდებს.
ემისიის ზღვრულად დასაშვები ნორმები
გარემოში მავნე ნივთიერებათა ემისიისა და მიკროორგანიზმებით გარემოს დაბინძურების ზღვრულად დასაშვები ნორმები შეიმუშავება დაბინძურების ყოველი კონკრეტული წყაროსთვის მათი ტექნოლოგიური თავისებურებებისა და ადგილმდებარეობის ფონური დაბინძურების გათვალისწინებით იმგვარად, რომ ემისიური ნივთიერებებისა და მიკროორგანიზმების კონცენტრაციამ ადგილზე არ გადააჭარბოს ზღვრულად დასაშვები კონცენტრაციის დონეს. ეს ნორმები განისაზღვრება ყოველ ხუთ წელიწადში ერთხელ შესაბამისი დებულებით, რომელსაც შეიმუშავებს და ამტკიცებს სამინისტრო.
კლიმატის დაცვის თვალსაზრისით კანონი ცალკე აწესებს: გლობალური ცვლილებებისგან დედამიწის კლიმატის დაცვის მიზნით საქმიანობის სუბიექტი ვალდებულია დაიცვას ატმოსფეროში სათბურის ეფექტის გამომწვევი გაზების გამოყოფის, ემისიის, ნორმები და განახორციელოს მათი შემცირების ღონისძიებანი. სათბურის ეფექტის გამომწვევი გაზების გამოყოფა რეგულირდება გარემოს დაბინძურების ინტეგრირებული კონტროლის სისტემის საფუძველზე.