სანაპირო ზოლის განვითარება საქართველოში ცალკე „სანაპირო ზონის შესახებ“ კანონით არ არის დარეგულირებული — ასეთი ცალკე კანონი ქართულ საკანონმდებლო სისტემაში არ არსებობს. სანაპირო ტერიტორიების დაგეგმარება და განვითარება ხორციელდება სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურისა და მშენებლობის კოდექსით დადგენილი ზოგადი სისტემით: სახელმწიფო და მუნიციპალური გეგმებით, ფუნქციური ზონირებით და სპეციალური რეგულირების ტერიტორიების ინსტიტუტით. ზღვასთან და ტერიტორიულ წყლებთან დაკავშირებული ცნებები კოდექსი ცალკე კანონს — „საზღვაო სივრცის შესახებ“ საქართველოს კანონს — მიმართავს, რომლის შინაარსიც ამ გვერდის საფუძვლად არ განვიხილავთ.
დაგეგმარების სახელმძღვანელო პრინციპები
სივრცის დაგეგმარება და ქალაქთმშენებლობითი დაგეგმვა ემყარება მდგრადი განვითარების პრინციპებს, რომლებიც უზრუნველყოფს ტერიტორიის გამოყენებისა და განვითარების ეკონომიკური და სოციალური წინაპირობების ჰარმონიზაციას რისკების შემცირებისა და გარემოსდაცვით მოთხოვნებთან. პრინციპებს შორის არის ადამიანისთვის ღირსეული საარსებო პირობების შექმნა, დასახლებათა პოლიცენტრული სტრუქტურის განვითარება, დაცული და სარეკრეაციო ტერიტორიების შენარჩუნება, ბუნებრივი და კულტურული ლანდშაფტების დაცვა და გარემოს უარყოფითი ზემოქმედების შემცირება.
სანაპირო განვითარებისთვის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ზღვისპირა ტერიტორიების დაგეგმარების პრინციპი: საქართველოს ტერიტორიული ზღვისა და განსაკუთრებული ეკონომიკური ზონის სივრცის დაგეგმარებისას უნდა უზრუნველყოფილი იყოს სამეცნიერო კვლევების შესაძლებლობა, სანაოსნო გზების უსაფრთხოება და ეფექტიანობა, აგრეთვე შესაბამისი ბუნებრივი რესურსების მდგრადი გამოყენება. ეს მოთხოვნა პირდაპირ ეხება იმას, თუ როგორ უნდა დაიგეგმოს პორტებთან, სანაოსნო მარშრუტებთან და საკურორტო-სარეკრეაციო რესურსებთან დაკავშირებული სანაპირო ფართობები. სახელმძღვანელო პრინციპების გათვალისწინება დაგეგმვის უფლებამოსილების მქონე ადმინისტრაციული ორგანოსთვის სავალდებულოა.