სპორტული კლუბის სამართლებრივი სტატუსი
გუნდის კონტრაქტების ყველა ელემენტი — მოთამაშის, მწვრთნელის, სპონსორისა და არენდის ხელშეკრულებები — ერთი ორგანიზაციული ბირთვის გარშემო ჯდება: სპორტული კლუბისა. „სპორტის შესახებ“ საქართველოს კანონის მიხედვით, სპორტული კლუბი იურიდიული პირია, რომელიც საქმიანობას წარმართავს ამ კანონის, მოქმედი კანონმდებლობისა და საკუთარი წესდების შესაბამისად, ხოლო სპორტული კლუბის სტატუსი ენიჭება იმ ორგანიზაციას, რომლის დამფუძნებელი დოკუმენტები აკმაყოფილებს საქართველოს კანონმდებლობისა და შესაბამისი ეროვნული სპორტული ფედერაციის მოთხოვნებს (მუხლი 11).
კლუბის ხელმძღვანელობის უპირატესი უფლებაა თავისი წევრები ტრანსფერზე წარადგინოს ეროვნული სპორტული ფედერაციის თანხმობით. ეს კვანძი განსაზღვრავს გუნდის კონტრაქტების მთელ არქიტექტურას: ტრანსფერი, სატრანსფერო თანხა და მოთამაშის გადასვლის პირობები კლუბსა და ფედერაციას შორის არსებული ურთიერთობის ფარგლებში წყდება, და ნებისმიერი საერთაშორისო გადასვლა ამ წესის გათვალისწინებით უნდა დაიგეგმოს.
სპორტსმენისა და სპეციალისტის სოციალური დაცვა
გუნდის კონტრაქტების შინაარსობრივი საზღვრები კანონი სოციალური დაცვის ფენით ადგენს: სახელმწიფო და შესაბამისი სპორტული ორგანიზაცია უზრუნველყოფს სპორტსმენის, სპორტის სპეციალისტისა და სხვა მუშაკების სოციალურ დაცვას, და მათზე ვრცელდება შესაბამისი კანონმდებლობა (მუხლი 22, პუნქტი 1). პროფესიონალ სპორტსმენს პენსიის უფლება ენიჭება შრომის მძიმე პირობებში მომუშავეთათვის კანონმდებლობით დადგენილი შეღავათიანი პირობებითა და ოდენობით (პუნქტი 2).
სპორტსმენზე, რომელმაც შეჯიბრებაში, სასწავლო-საწვრთნელ ან სხვა სპორტულ ღონისძიებაში მონაწილეობისას მიიღო ტრავმა, ან რომელიც დაავადდა პროფესიული დაავადებით ან გახდა შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირი, ვრცელდება საქართველოს კანონმდებლობა სოციალური დაცვის შესახებ (პუნქტი 3). კონტრაქტის შედგენისას ეს ნორმები მინიმალურ სტანდარტად მუშაობს: პირობები, რომლებიც სპორტსმენის კანონით დადგენილ დაცვას ამცირებს, მისი ხელშეკრულებითი გავრცელება საეჭვო ხდება.
დაფინანსების წყაროები და კონტრაქტული ეკოსისტემა
გუნდის სახსრული საფუძველი კანონით მრავალწყაროვანია. სახელმწიფო ხელს უწყობს სპორტის განვითარებას და ამ მიზნით ითვალისწინებს საბიუჯეტო დაფინანსებას; სპორტის განვითარებისთვის გამოყოფილი სახსრები ცალკე მუხლით აისახება სახელმწიფო და ადგილობრივ ბიუჯეტებში, ხოლო სახელმწიფო სახსრებს სპორტული ორგანიზაციების წინადადებების საფუძველზე ანაწილებენ განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტრო და ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოები (მუხლი 23, პუნქტები 1–3).
დაფინანსებისთვის ასევე გამოიყენება სახელმწიფო, კერძო და საზოგადოებრივი ორგანიზაციების, დაწესებულებებისა და ცალკეული პირების შენატანები; საკუთარი სპორტული, სამეურნეო-კომერციული, სარეკლამო, საშუამავლო საქმიანობიდან მიღებული მოგება; სპონსორებისგან და სხვა დახმარებიდან მიღებული სახსრები (პუნქტი 4). არასაბიუჯეტო წყაროებიდან მიღებული სახსრები არავითარ გავლენას არ ახდენს სახელმწიფო ბიუჯეტის ასიგნებათა ოდენობაზე, ხოლო სპორტისთვის გამიზნული შენატანების არამიზნობრივი გამოყენება დაუშვებელია (პუნქტები 5 და 8).