მაუწყებლობის უფლებების ბუნება — მომიჯნავე უფლება და არა ლიცენზია
ქართულ სამართალში „მაუწყებლობის უფლებები“ ერთმნიშვნელოვნად საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ კანონით განსაზღვრულ მაუწყებლობის ორგანიზაციის განსაკუთრებულ უფლებებს ნიშნავს და არა მაუწყებლობის ლიცენზიას, რომელიც სამაუწყებლო რეგულაციების სფეროა. ეს ორი რეჟიმი ერთმანეთთან არის შერჩეული, მაგრამ სხვადასხვა კითხვას წყვეტს: ლიცენზია ეთერში გასვლის უფლებას ეხება, ხოლო მომიჯნავე უფლება იმას, თუ ვის და როგორ შეუძლია მაუწყებლობის ორგანიზაციის გადაცემის გამოყენება. კანონის მუხლი 45 ადგენს ზოგად პრინციპს: მომიჯნავე უფლებების დაცვა არ აბრკოლებს საავტორო უფლებების დაცვას, ისინი ხორციელდება საავტორო უფლებების პატივისცემით, და კანონის არც ერთი დებულება არ განიმარტება როგორც საავტორო უფლებების დაცვის შელახვა. პრაქტიკულად ეს იმას ნიშნავს, რომ გადაცემაში შესული ნაწარმოების ავტორის უფლება პირველია, მაუწყებლობის ორგანიზაციის უფლება კი მასზე აგებული ფენაა, და გადაცემის ყოველი მომდევნო მომხმარებელი ორივე ფენის პატივისცემით არის შეზღუდული.
მაუწყებლობის ორგანიზაციის განსაკუთრებული უფლებების კატალოგი
მუხლი 50 განსაზღვრავს, რომ მაუწყებლობის ორგანიზაციას ეკუთვნის განსაკუთრებული უფლება, გამოიყენოს თავისი გადაცემა ნებისმიერი ფორმით, გადაცემის ყოველი ფორმით გამოყენებისთვის ანაზღაურების მიღების უფლების ჩათვლით. ეს ნიშნავს, რომ ორგანიზაციას შეუძლია ნება დართოს ან აკრძალოს სხვა პირებს: გადაცემის ჩაწერა; ჩანაწერის რეპროდუცირება — გარდა იმ შემთხვევისა, როცა გადაცემა ჩაწერილია ორგანიზაციის თანხმობით და რეპროდუცირება ხორციელდება იმავე მიზნით, რისთვისაც მოხდა ჩაწერა; გადაცემის ერთდროულად გადაცემა ეთერში და კაბელით ხელახალი გადაცემა სხვა ორგანიზაციის მიერ; გადაცემის გადაცემა ეთერში ან კაბელით; გადაცემის საჯარო გადაცემა ადგილებში, სადაც შესვლა ფასიანია; ჩანაწერის გავრცელება საზოგადოებაში გაყიდვის ან საკუთრების სხვა ფორმით გადაცემის გზით; ჩანაწერის გაქირავება ან მფლობელობის სხვა ფორმით გადაცემა; და ჩანაწერის გადაცემა სადენებით ან უსადენო კავშირგაბმულობით ისე, რომ ის ხელმისაწვდომი იყოს ნებისმიერი პირისთვის მის მიერ არჩეული ადგილიდან და დროს. ბოლო პუნქტი თანამედროვე სტრიმინგსა და მოთხოვნით ყურებას მოიცავს — გადაცემის ონლაინ მიწოდებაც ამ უფლების განხორციელების ფორმაა, და არქივებიც კი, სადაც ძველი გადაცემები ინახება, ამ უფლების ფარგლებში რჩება.