როდის არ არის აქცია აზარტული თამაში
არააზარტული ბიზნესისთვის საპრიზო კამპანიის დაგეგმვისას პირველი კითხვაა: არის თუ არა დაგეგმილი თამაშობა კანონის რეგულაციის ობიექტი. გამოსავალს მუხლი 4 იძლევა: ლატარიას, აზარტულ ან/და მომგებიან თამაშობებს არ მიეკუთვნება თამაშობები, რომლებიც ტარდება მანქანების, აპარატების, მოწყობილობების, ინტერნეტის, ტელეფონის, სპეციალურად მოწყობილი ელექტრონული საშუალებებისა და სხვა საშუალებების გამოყენებით და რომლებშიც გათვალისწინებული არ არის შემთხვევითობის ელემენტი. ამ თამაშობათა მიზანია მონაწილეთა განსაკუთრებული ცოდნის, ინტელექტის, სიმარჯვის, მოხერხებულობის ან სხვა განსაკუთრებული უნარის ტესტირება ან დემონსტრირება.
ამრიგად, თუ კონკურსის შედეგი მონაწილის ცოდნაზე ან უნარზეა დამოკიდებული და შემთხვევითობა გამორიცხულია, კანონი ამ თამაშობას სათამაშო ბიზნესად არ მოიხსენიებს და მას სათამაშო სანებართვო რეჟიმი არ ეხება. ეს არის კონკურსსა და გათამაშებას შორის იურიდიული საზღვრის გამართკვევი წერტილი: შემთხვევითობის ერთი ელემენტიც კი თამაშობას მომგებიან თამაშობათა რეჟიმში გადაიყვანს.
წამახალისებელი გათამაშების რეჟიმი
თუ კამპანიაში მოგება შემთხვევითობაზეა დამოკიდებული, ის წამახალისებელი გათამაშების ცნებაში ხვდება. მუხლი 3 განსაზღვრავს: წამახალისებელი გათამაშება თამაშობაა, რომლის დროსაც ორგანიზატორი საჯაროდ გამოქვეყნებული, დადგენილი წესისა და პირობების დაცვით ათამაშებს საპრიზო ფონდს. იგი ტარდება კონკრეტული სახის პროდუქციის ან მომსახურების სწრაფად და ეფექტიანად რეალიზების მიზნით, ასევე მთავრობის მიერ დადგენილ შემთხვევაში. მოგების დამთხვევა წარმოადგენს შემთხვევითობას და არ შეიძლება იყოს სპეციალურად მოწყობილი.
წამახალისებელი გათამაშებისთვის კანონი სამ დამახასიათებელ წესს აწესებს: ბილეთი გაიცემა უფასოდ; მისი მოწყობის ნებართვა გაიცემა კონკრეტული სახის პროდუქციის ან მომსახურების მწარმოებელზე ან მის წარმომადგენელზე, გარდა მთავრობის მიერ დადგენილი შემთხვევისა; და დაუშვებელია მასში მონაწილეობისთვის ნებისმიერი ფორმით საფასურის დაწესება. საპრიზო ფონდი თავად ორგანიზატორმა უნდა განსაზღვროს და ის რეგლამენტში ფიქსირდება, რაც ნიშნავს, რომ პრიზების სია და ღირებულება წინასწარ ქმნის იურიდიულ ვალდებულებას. ეს ბოლო წესი ყველაზე ხშირად ირღვევა პრაქტიკაში: „შეიძინე და მიიღე კოდი“ მოდელი ლეგიტიმურია, რადგან საფასური პროდუქტზეა და არა მონაწილეობაზე, მაგრამ მონაწილეობის უშუალო გადასახადი უკანონოა.