კონდომინიუმის სამართლებრივი მოდელი
მრავალბინიან სახლში საკუთრება ორ დონედ იყოფა: ინდივიდუალური საკუთრების საგანია ბინა ან/და არასაცხოვრებელი ფართი, ხოლო სახლის საერთო ნაწილები — სახურავი, ფასადი, კიბეები, ინჟინერული სისტემები — საერთო საკუთრებაშია. ინდივიდუალური საკუთრების საგნის შესაძენად აუცილებელია გარიგების წერილობითი ფორმით დადება და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. ეს მოთხოვნა ზუსტად იმავე წესზეა აგებული, რაც სხვა უძრავ ნივთებს ეხება: წერილობითი გარიგება და რეგისტრაცია ერთად ქმნის შეძენას.
ამრიგად კონდომინიუმის მოდელი ერთდროულად იცავს ინდივიდუალურობას და საერთო ინტერესს: ბინის მესაკუთრე თავის ფართზე დამოუკიდებელია, მაგრამ საერთო ნაწილების ბედი მეზობლებთან ერთად ეწყობა. სწორედ ეს ორმხრივობა ქმნის კონდომინიუმის სამართლის პრაქტიკულ კითხვებს — საერთო ხარჯებიდან მართვის ფორმამდე.