ბიზნეს დავის სამართლებრივი კონტური და მონაწილე პირები
ბიზნეს დავები სამეწარმეო საქმიანობიდან წარმოშობილი კონფლიქტებია, რომლებიც ეხება როგორც საზოგადოების შიდა ურთიერთობებს — პარტნიორებს, აქციონერებსა და მმართველ ორგანოებს შორის, — ისე კრედიტორებთან და მესამე პირებთან ურთიერთობას. მეწარმეთა შესახებ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლი განსაზღვრავს მეწარმის ცნებას: მეწარმედ მიიჩნევა ფიზიკური ან იურიდიული პირი, რომელსაც აქვს საწარმო, ხოლო საწარმო სამეწარმეო საქმიანობის განხორციელების ორგანიზებული სისტემაა. სამეწარმეო საქმიანობა მოგების მიღების მიზნით განხორციელებული მართლზომიერი, არაერთჯერადი, დამოუკიდებელი და ორგანიზებული საქმიანობაა. ამ კონტურის გაგება მნიშვნელოვანია, რადგან სწორედ მონაწილის სტატუსი განსაზღვრავს იმას, ვის, ვის წინააღმდეგ და რომელი საშუალებით შეუძლია დავის დაცვა.
მეწარმის სტატუსი და პასუხისმგებლობის საზღვრები
სამეწარმეო საქმიანობა შეიძლება განხორციელდეს ინდივიდუალური მეწარმის ან სამეწარმეო საზოგადოების ფორმით; სოლიდარული პასუხისმგებლობის, კომანდიტური, შეზღუდული პასუხისმგებლობის, სააქციო საზოგადოებები და კოოპერატივი სამეწარმეო საზოგადოებებია. სამეწარმეო საზოგადოება იურიდიული პირია, ინდივიდუალური მეწარმე კი — არა: იგი საქმიან ურთიერთობაში თავის უფლებებს ფიზიკური პირივით ახორციელებს და სამეწარმეო საქმიანობიდან წარმოშობილი ვალდებულებებისთვის კრედიტორის წინაშე პირადად, მთელი თავისი ქონებით პასუხს აგებს, თუ მხარეთა შორის შეთანხმებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. ამგვარად, დავის სტრატეგიის შერჩევისას პირველ ეტაპზევე დგინდება პასუხისმგებლობის რეალური საზღვრები, რაც მოთხოვნის მოცულობასა და აღსრულების პერსპექტივაზე პირდაპირ აისახება.
კორპორაციული გადაწყვეტილებების გასაჩივრება და ვადები
ხშირად ბიზნეს დავის საგანი საერთო კრების, სამეთვალყურეო საბჭოს ან ხელმძღვანელი ორგანოს გადაწყვეტილებაა. კანონის 93-ე მუხლის თანახმად, ასეთი გადაწყვეტილება საცილოა, თუ ის არღვევს საქართველოს კანონმდებლობის ან წესდების მოთხოვნებს, თუმცა ბათილად ცნობა დაუშვებელია, თუ დარღვევა არაარსებითია. გასაჩივრების უფლება აქვს კრებას დასწრებულ და წინააღმდეგ გამოხმაურებულ პარტნიორს, ასევე პარტნიორს, რომელსაც კრებაზე დაშვება უსაფუძვლოდ აეკრძალა, კრება დარღვევით იყო მოწვეული ან საკითხი დღის წესრიგში არ შესულა; გარდა ამისა, ხელმძღვანელ ორგანოს, მის წევრსა და სამეთვალყურეო საბჭოს წევრს, თუ გადაწყვეტილება მას ვალდებულებას აკისრებს ან უფლებას უზღუდავს. სარჩელი უნდა შეიტანოს იმ მომენტიდან ერთი თვის ვადაში, როდესაც პირმა გადაწყვეტილების შესახებ გაიგო ან უნდა გაეგო, მაგრამ არაუგვიანეს მისი მიღების დღიდან ექვსი თვისა, ხოლო უხეში დარღვევის შემთხვევაში — არაუგვიანეს ერთი წლისა. გაშვებული ვადის აღდგენა დაუშვებელია, ამიტომ დროული რეაგირება გადამწყვეტია.