ქართული ოპერატორისთვის, რომელიც საზღვრებს გარეთ იყურება, ევროპის რეგულირებული ბაზრები ორი მიზეზით არის რთული სამიზნე: იქ ყველაფერი დარეგულირებულია — და იქ არ არსებობს ერთიანი ლიცენზია. ევროპული კომისიის საკუთარი პოზიციით, აზარტული მომსახურების დარგში სექტორული EU კანონმდებლობა არ არსებობს და წევრი სახელმწიფოები საკუთარი რეჟიმებით მუშაობენ; ესტონეთის ოფიციალური ფორმულირებით კი ერთი წევრი სახელმწიფოს ლიცენზია მეორეში არაფერს ნიშნავს. აქედან გამომდინარე, ევროპაში შესვლა არაა „ლიცენზიის აღება“ — ის არის გადაწყვეტილებათა მწყრივი: რომელი ბაზრები, რომელი რეჟიმი, საკუთარი ლიცენზიით თუ პარტნიორობით, და რა ერთაგან დარჩება ქართულ კონტურში. ეს გვერდი ამ მწყრივს ალაგებს ოფიციალური ციფრებით.
პირველი გადაწყვეტილება: საკუთარი ლიცენზია თუ პარტნიორობა
შესვლის ორი რეალური გზაა. პირველი — საკუთარი ლიცენზია: ქართული ჯგუფი ააგებს წევრი სახელმწიფოს შვილ კომპანიას, რომელიც ადგილობრივი რეჟიმით ლიცენზირდება; ეს გზა სრულ კონტროლს და სრულ პასუხისმგებლობას ითხოვს. მეორე — პარტნიორობა: ბაზარზე შესვლა ადგილობრივი ლიცენზიატის ან ლიცენზირებული პლატფორმის მეშვეობით — მიწოდების ხელშეკრულებით, white-label მოდელით ან B2B მიმართულებით. ეს გზა სწრაფია, მაგრამ მისი ღირებულება პარტნიორის ხარისხზეა დამოკიდებული და ხელშეკრულებითი დიზაინით იზომება. არჩევანი ბაზრის ზომაზე, დროზე და რესურსებზეა დამოკიდებული — და ხშირად ჰიბრიდულია: ერთ ბაზარზე საკუთარი ლიცენზია, მეორეზე პარტნიორობა. B2B მიმართულება სერიოზულ რეჟიმებში ცალკე ლიცენზირების საგანია — მაგალითად, მალტაში critical gaming supply-ს საკუთარი B2B განაცხადის მარშრუტები აქვს — და ეს იმას ნიშნავს, რომ „მიწოდებით შესვლაც“ სრულად გააზრებული სტრუქტურის ნაწილი უნდა იყოს.