ხელშეკრულების თავისუფლება და მისი ზღვრები
დაცვის მომსახურების ხელშეკრულება სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი ხელშეკრულების თავისუფლების პრინციპზე აგებულია: კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ მათი შინაარსი; მათ შეუძლიათ დადონ ისეთი ხელშეკრულებებიც, რომლებიც კანონით გათვალისწინებული არ არის, მაგრამ არ ეწინააღმდეგება მას. ეს ნიშნავს, რომ დაცვის მომსახურების ხელშეკრულების ფორმა და პირობები მხარეთა შეთანხმებაზეა დატოვებული, თუ საზოგადოების ან პიროვნების არსებითი ინტერესების დაცვისთვის ხელშეკრულების ნამდვილობა სახელმწიფო ნებართვაზე არ არის დამოკიდებული — ასეთი შემთხვევა ცალკე კანონით უნდა იყოს მოწესრიგებული.
თავისუფლებას ზღვრებიც ახლავს: თუ ხელშეკრულების ერთ-ერთ მხარეს ბაზარზე დომინირებული მდგომარეობა უკავია, საქმიანობის ამ სფეროში მას ხელშეკრულების დადების ვალდებულება ეკისრება და არ შეუძლია კონტრაჰენტს უსაფუძვლოდ შესთავაზოს არათანაბარი პირობები. ასევე, პირებს, რომლებიც არასამეწარმეო მიზნებით ან საარსებო მოთხოვნილებების დასაკმაყოფილებლად იძენენ მომსახურებას, დაუსაბუთებლად არ შეიძლება ეთქვათ უარი ხელშეკრულების დადებაზე, თუ მეორე მხარე სამეწარმეო საქმიანობის ფარგლებში მოქმედებს.
დავალების ხელშეკრულების ცნება
დაცვის მომსახურების ხელშეკრულებები ხშირად დავალების ხელშეკრულების მოდელს ეყრდნობა: დავალების ხელშეკრულებით რწმუნებული ვალდებულია შეასრულოს მისთვის დავალებული ერთი ან რამდენიმე მოქმედება მარწმუნებლის სახელითა და ხარჯზე. დაცვის სფეროში ეს კონსტრუქცია ნიშნავს, რომ მომსახურების გამცემი მარწმუნებლის — კლიენტის — სახელით და ხარჯზე მოქმედებს, და ხელშეკრულების შინაარსის განსაზღვრისას სწორედ ეს კავშირი უნდა აისახოს: რა მოქმედებებია დავალებული, ვის სახელით ხორციელდება და ვინ აფინანსებს.
ხელშეკრულების შეწყვეტა
დავალების ხელშეკრულების შეწყვეტა მხარეებს ნებისმიერ დროს შეუძლიათ, და ამ უფლებაზე უარის თქმის შეთანხმება ბათილია — ეს გარანტია დაცვის ხელშეკრულებებისთვისაც მნიშვნელოვანია, რადგან მხარეთა ნდობას ვალდებულებათა შესრულება ეყრდნობა. თუ ხელშეკრულება რწმუნებულმა იმ დროს შეწყვიტა, როცა მარწმუნებელი მოკლებული იყო სხვაგვარად უზრუნველყოფის შესაძლებლობას, რწმუნებულმა უნდა აანაზღაუროს შეწყვეტით მიყენებული ზიანი, გარდა იმისა, როცა ამის მნიშვნელოვანი საფუძველი ჰქონდა. თუ ხელშეკრულება მარწმუნებელმა შეწყვიტა, ის მოვალეა აუნაზღაუროს რწმუნებულს შესრულებისას გაწეული ყველა აუცილებელი ხარჯი, ხოლო სასყიდლიანი ხელშეკრულების დროს გადაუხადოს გასამრჯელო შესრულებული სამუშაოს კვალობაზე.