რელიგიური საქმიანობის სამართლებრივი არსი
რელიგიურ საქმიანობად ითვლება დადგენილი წესით რეგისტრირებული რელიგიური ორგანიზაციის — გაერთიანების — საქმიანობა, რომლის მიზანია აღმსარებლობისა და სარწმუნოების გავრცელება. კანონი ამ საქმიანობას კონკრეტული ფორმებით აღწერს: რელიგიური წეს-ჩვეულებების, ცერემონიების, ლოცვებისა და სხვა საკულტო მოქმედებათა ორგანიზება და ჩატარება; მორწმუნეთათვის სამლოცველო შენობებისა და სარიტუალო ნაგებობების ქონისა და გამოყენების შესაძლებლობის მიცემა, როგორც ერთობლივ, ისე ინდივიდუალურ რელიგიურ მოთხოვნათა დასაკმაყოფილებლად; რელიგიური დელეგაციების, მომლოცველებისა და სხვადასხვა კონფესიის წარმომადგენელთა მიღება-გამგზავრების ორგანიზება, ეროვნული და საერთაშორისო რელიგიური თათბირების, ყრილობებისა და სემინარების ჩატარება მონაწილეთა სასტუმროებით, ტრანსპორტით, კვებითა და კულტურული მომსახურებით უზრუნველყოფით; მონასტრების, სამონასტრო ეკლესიების, სასულიერო-სასწავლო დაწესებულებებისა და საქველმოქმედო ორგანიზაციების — საავადმყოფოების, თავშესაფრების, ხანდაზმულთა და შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა სპეციალიზებული დაწესებულებების — შენახვა და ამ დაწესებულებათა მოსწავლეთა და მსმენელთა სწავლება, აგრეთვე კანონიკური წესებით განპირობებული სხვა ანალოგიური საწესდებო საქმიანობა.